'Niemand weet dat ik botox gebruik, maar toen ik de behandelkamer uit liep, zat daar mijn chef!'

In dit artikel:

Een vrouw vertelt in eerste persoon hoe ze, geïrriteerd door opmerkingen dat ze ’moeilijk’ of ’chagrijnig’ kijkt, zichzelf voor haar vijftigste verjaardag een botoxbehandeling gunde om de frons tussen haar wenkbrauwen te verzachten. Ze maakte een afspraak bij een lokale kliniek, werd direct behandeld op haar vrije woensdag en verliet de praktijk met zonnebril op — niet wetende dat haar chef, Brigitte, in de wachtkamer zat. Uit onzekerheid en schaamte negeerde ze de confrontatie; voor haar hing er een taboe rond cosmetische ingrepen, alsof het ’valsspelen’ is tegenover de natuur.

Na ongeveer tien dagen waren de effecten duidelijk: een rustiger voorhoofd, minder fronsrimpel en een opener blik. Tot haar verrassing zag ze ook bij Brigitte vergelijkbare verbetering, wat haar innerlijk deed glimlachen omdat de leidinggevende juist vaak kritisch is op vrouwen die aan hun uiterlijk sleutelen. Een collega merkte op dat ze er ontspannen uitzag; de vrouw voelde zich opgelucht en zelfverzekerder, en verwacht nu met minder angst het volgende functioneringsgesprek.

De tekst belicht niet alleen de persoonlijke ervaring van het ondergaan van een cosmetische behandeling, maar ook de dubbele moraal en sociale schaamte rond botox: mensen die oordelen over anderen blijken soms zelf aan soortgelijke ingrepen deel te nemen. De rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen; namen zijn gefingeerd.