Nick schoot te hulp bij wielerongeluk, 10 jaar later spreekt hij betrokkenen: 'Eenzaam proces'
In dit artikel:
In januari 2016 was journalist Nick in Spanje om Tom Dumoulin te interviewen voor Vogue Man. Op uitnodiging van ploegleider Mattias Reck mocht hij meerijden in de followcar tijdens een trainingsrit. Op een smal bergweggetje troffen ze een beschadigde auto en meerdere gewonde renners aan: zes waren aangereden doordat de Britse bestuurster aan de verkeerde kant reed, een zevende renner raakte in paniek omdat hij dacht dat zijn teamgenoten doodgingen.
Nick en Reck stapten direct uit. Nick hield de bestuurster bij de arm en zette haar op een steen, belde instinctief 112 (zonder zeker te weten of dat het Spaanse alarmnummer was) en regelde via een andere automobilist een Spaans spreker om de locatie door te geven. Hij verleende eerste hulp: onder andere drukte hij een zware gezichtswond van de Amerikaan Chad Haga bijna drie kwartier dicht met een trui totdat de traumahelikopter arriveerde. De renners hadden uiteenlopende letsels, van botbreuken en forse bloedingen tot een afgereten wijsvinger; uiteindelijk overleefden ze allemaal.
Het geplande interview met Dumoulin ging niet door en Nick vloog diezelfde avond terug naar huis. Hij schreef nog een verslag voor het AD en had contact met Reck; in zijn beleving was de acute episode daarmee afgerond. Toch heeft het incident lange nasleep gehad in zijn leven: twee jaar later leidde een eenzaam schrijfproces tot overmatig drinken en financiële problemen. Nick belandde in een afkickkliniek, ging in schuldsanering (levend van 53 euro per week) en schakelde tijdelijk om naar beter betaalde banen in marketing en IT om de schulden af te betalen. Nadat dat was geregeld keerde hij terug naar de journalistiek (eerst Sportnieuws.nl, nu Runner’s World).
In 2024 ontstond het idee om een boek te maken over de nasleep van het ongeluk; het kreeg de werktitel Ravage. Het initiatief kwam nadat hij op de Olympische Spelen in Parijs een oude persvoorlichter tegenkwam en daarna weer contact opnam met Reck en – belangrijk – Chad Haga, die nauwelijks herinneringen aan het ongeluk had maar openstond voor gesprekken. Nick omschrijft het project niet als een wielrenboek, maar als een boek over traumaherstel: wat de betrokken renners vooral verbond, was het individuele, vaak eenzame herstel en het harde werk dat nodig was om terug te komen.
Uit de interviews bleek dat veel renners hun leven anders zijn gaan waarderen: sommigen maakten keuzes die levensbalans prioriteerden, een ander vond steun in het geloof. Eén opvallend voorbeeld is Max Walscheid, die revalideerde bij voetbalclub Hoffenheim en daar indruk maakte met zijn inzet. De betrokkenen vonden het spreken over het ongeluk helend; voor Nickzelf bevestigde het onderzoek en de gesprekken dat hij destijds adequaat had gehandeld en hielpen ze hem het trauma een plaats te geven. Zoals hij het samenvatte: hij had “twee uur in een oorlogssituatie” gezeten, en het terugvertellen maakte die herinnering reëel en verwerkbaar. De belangrijkste lessen voor hem zijn dat praten helpt en dat herstel mogelijk is, ook na heftige gebeurtenissen.