Netanyahu houdt niet van wapenstilstanden, hij wil oorlog als afleiding voor zijn politieke problemen
In dit artikel:
8 april 2026 — Benjamin Netanyahu heeft volgens het artikel gericht geopolitieke ambities en persoonlijke overlevingsdrang gebruikt om de oorlog met Iran aan te wakkeren, met medewerking of instemming van Donald Trump. Tot eind februari voerde Trump nog onderhandelingen met Iran over het nucleaire dossier; Netanyahu vreesde dat een akkoord zijn lang gekoesterde wens om Iran militair te breken in de weg zou staan. Hij drong bij Washington aan op een preventieve aanval, deels om een dreigende binnenlandse politieke crisis te verdoezelen en om Israël als dominante regio‑speler te kunnen positioneren.
De militaire campagne tegen Iran — en de daarmee samenhangende escalatie tegen door Iran gesteunde groepen zoals Hezbollah in Libanon en Hamas in Gaza — heeft niet de snelle, beslissende overwinning opgeleverd die Netanyahu en Trump voorspelden. De tijdelijke wapenstilstand begin deze week toonde aan dat de door beide leiders gepresenteerde triomf illusoir was: geopolitiek, strategisch en economisch heeft het conflict de agressoren juist geschaad en hun internationaal aanzien aangetast. Netanyahu belette een snel akkoord; hij waarschuwde Trump tegen een bestand en verklaarde dat zo’n akkoord Israël niet zou weerhouden van acties tegen Hezbollah. Intussen gingen bombardementen door, met tientallen doden en honderden gewonden bij recente aanvallen.
In Gaza bleef een eerder bestand van oktober 2025 geen duurzaam einde aan de strijd bieden: sinds toen zijn ongeveer zevenhonderd Gazanen door Israëlische acties omgekomen, de humanitaire situatie blijft schrijnend en Hamas handhaaft macht in grote delen van het gebied. Netanyahu lijkt niet geneigd de oorlog in Gaza te staken. Ook uit 2024 stamt een vergelijkbare schending van een bestand met Hezbollah, waarna het geweld weer oplaaide.
Binnenlands slijt de steun voor Netanyahu. Aanvankelijk steunde een groot deel van de Israëlische Joodse bevolking de confrontatie met Iran, maar na ruim vijf weken is het enthousiasme gedaald door doden onder burgers, constante luchtalarmen, gesloten scholen, een stilgevallen burgerluchtvaart, economische krimp, uitgeputte reservisten en toenemende dienstweigering onder ultraorthodoxen. Vredesdemonstraties groeien en worden harder aangepakt. Oppositieleider Yair Lapid concludeerde scherp dat Netanyahu “politiek gefaald, strategisch gefaald” heeft en zijn doelen niet heeft bereikt.
Het artikel benadrukt dat Netanyahu en Trump geen exit‑strategieën hebben uitgewerkt; de oorlogen lijken primair bedoeld om een autoritair leiderschap te bestendigen en Israël regionaal te versterken, niet om een stabiele post‑conflictorde te realiseren. De menselijke tol en de binnenlandse en internationale politieke kosten ondermijnen echter die doelen.