Neem je ontslag als je in een opwelling aangeeft niet verder te kunnen?

In dit artikel:

Marja, een docente op een school, raakt door oplopende werkdruk en blijvende extra taken overbelast. Ze meldt haar klachten herhaald bij haar teamleider, die weinig doet en vooral het belang van continuïteit in de klas benadrukt. Tijdens ziekte blijft haar mailbox vollopen met vragen, en op een avond rond elf uur stuurt ze uit emotie en vermoeidheid een korte e-mail waarin ze schrijft dat ze het zo niet verder kan en zich gedwongen voelt te vertrekken. Haar werkgever reageert de volgende dag zakelijk door haar ontslag te bevestigen en een eindafrekening aan te kondigen.

Arbeidsrechtelijk is zo’n e-mail niet per se een geldige beëindiging van het dienstverband: ontslag vereist een duidelijke, ondubbelzinnige verklaring dat iemand de arbeidsovereenkomst wil opzeggen. Rechtbanken (zoals de kantonrechter in een vergelijkbare zaak) oordelen dat uitingen als “ik voel me gedwongen” of “ik zie geen uitweg” iets anders zeggen dan expliciet ontslag nemen, zeker wanneer stress, ziekte of emotie meespelen. Werkgevers mogen daarom niet zonder meer aannemen dat ontslag bedoeld is; zij moeten zo nodig doorvragen of de werknemer het echt meent en of die de gevolgen kent. Omdat dat hier niet gebeurde, bleef de arbeidsovereenkomst gelden en moest het loon gewoon worden doorbetaald.

De onderliggende les: in conflictsituaties moet een werkgever terughoudend zijn met het accepteren van ogenschijnlijke ontslagverklaringen en actief zoeken naar verduidelijking voordat hij juridische stappen zet.