Neehee, zij willen écht geen gezin: 'Moeten we nog wel kinderen op deze wereld willen zetten?'

In dit artikel:

Drie Nederlanders vertellen waarom ze bewust geen kinderen hebben genomen en welke persoonlijke en maatschappelijke motieven daarbij een rol speelden. De 43‑jarige Wendy Plomp, de 50‑jarige Maarten Kuvener en de 42‑jarige Annemarie Kol leggen uiteen hoe levensstijl, lichamelijke omstandigheden, overtuigingen en omgevingsdruk hun keuze bepaalden.

Wendy Plomp runt een paardenhouderij en werkt zeven dagen per week. Voor haar weegt het plezier en de vrijheid van dat leven zwaarder dan het ouderschap: zwanger worden zou haar rijactiviteiten en werktempo beperken, en na een bevalling zou ze langdurig buiten spel kunnen staan. Daarnaast heeft ze simpelweg weinig met jonge kinderen — ze ervaart ze vaak als luidruchtig en oncontroleerbaar — en wil ze niet het gevoel krijgen dingen te moeten opofferen omdat van vrouwen verwacht wordt dat ze inleveren zodra ze moeder worden. Ze vindt het vervelend dat anderen automatisch aannemen dat je kinderen wilt; “ik kreeg nooit de vraag óf we kinderen wilden, maar altijd wanneer we ze wilden,” zegt ze. Respect voor elkaars levenskeuze is voor haar essentieel.

Maarten Kuvener groeide aanvankelijk mee met het idee dat ouderschap vanzelfsprekend is, maar ontdekte gaandeweg dat hij het helemaal niet wilde. Pogingen tot vruchtbaarheidsbehandeling bevestigden zijn weerzin en leidden uiteindelijk tot het einde van die relatie; later liet hij zich steriliseren toen zijn huidige partner ook geen kinderwens had. Hij benadrukt dat veel mensen uit gewoonte aan kinderen beginnen zonder goed na te denken en dat kinderen niet per definitie geluk garanderen. Ook milieuoverwegingen spelen een rol: hij vindt dat het hebben van kinderen een grote impact op iemands CO2‑voetafdruk heeft en pleit ervoor mensen vrij te laten in hun keuzes.

Annemarie Kol, die meerdere chronische aandoeningen heeft en in een rolstoel zit, zegt dat haar gezondheid niet de reden is dat ze geen kinderen heeft — ze heeft simpelweg nooit een kinderwens gevoeld. Ze stoort zich aan de veronderstelling van anderen dat haar situatie de verklaring is en merkte dat het haar voordeel gaf tegen opmerkingen als “wacht maar”. Drie jaar geleden maakte ze definitief een eind aan de mogelijkheid door zich te laten steriliseren. Ze erkent de gevolgen voor haar ouders (die geen kleinkinderen krijgen) en de bredere discussie over bevolkingsopbouw en het draagvlak voor pensioenen, maar vindt dat je geen kinderen moet krijgen uit plichtsbesef tegenover anderen.

Gezamenlijk wijzen de geïnterviewden op twee terugkerende thema’s: maatschappelijke normdruk — de automatische verwachting dat volwassenen kinderen willen — en het recht van individuen om te kiezen voor een leven zonder kinderen. Ze vragen om meer respect en minder veroordeling voor wie die keuze maakt, terwijl ze ook de realiteit benoemen dat massale childfree‑keuzes demografische en economische implicaties kunnen hebben. De verhalen illustreren dat geen kinderwens zowel praktisch (werk, gezondheid) als normatief (levensinvulling, milieu, persoonlijke overtuiging) gefundeerd kan zijn, en dat het nog steeds soms leidt tot onbegrip van familie en omgeving.