Nederland wordt wereldkampioen, Trump reikt de wereldbeker uit, Joep Schreuder mag er als eerste aan likken

In dit artikel:

De tekst is een ironische en uitgesproken persoonlijke beschouwing over NOS-verslaggever Joep Schreuder, die volgens de auteur opnieuw op pad mag voor een reeks korte reportages in Noord-Amerika onder de naam *Joep66*. De schrijver ergert zich aan Schreuders zelfverzekerde, bijna opgepoetste stijl en aan zijn nadrukkelijke aanwezigheid als “grote” sportjournalist, maar gebruikt juist die houding als kapstok voor een speelse aanval op zijn mediapersona.

De kern van het stuk draait om de manier waarop Schreuder zich in persruimtes beweegt: met veel aplomb, alsof hij overal bekend is en met trainers en spelers een bijzondere band heeft. Als voorbeeld wordt een moment aangehaald rond de persconferentie van Ajax-Benfica vorig seizoen, waar José Mourinho hem een hand gaf. Dat kleine gebaar wordt door de auteur uitvergroot als bewijs van Schreuders zelfgecreëerde status. Ook wordt verwezen naar een filmpje tijdens het WK, waarin Schreuder een Amerikaanse FOX-presentatrice zover kreeg om met hem mee te doen; volgens de auteur ging dat al snel rond als vermakelijk mediacircus.

Achter de humor zit vooral kritiek op de semi-journalistieke pose die Schreuder volgens de schrijver telkens neerzet. Tegelijkertijd is de toon ook licht bewonderend: juist omdat Schreuder zó nadrukkelijk aanwezig is, levert hij blijkbaar telkens weer materiaal op waar het publiek over praat. Het stuk eindigt met een absurdistische fantasie waarin Schreuder eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient, wat de satirische toon nog eens onderstreept.