Nederland stevent af op horrorscenario: Stagflatie vreet banen en koopkracht op
In dit artikel:
In mei 2026 waarschuwen economen voor het risico op stagflatie in Nederland: trage of afwezige economische groei gecombineerd met aanhoudende prijsstijgingen. Volgens het artikel ligt de groei vrijwel stil (ongeveer 0,1% in het eerste kwartaal) terwijl de inflatie richting de 3% beweegt, wat experts als Edin Mujagic en oud-DNB-president Nout Wellink zorgwekkend noemen.
Oorzaken die worden genoemd: de oorlog in het Midden-Oosten — met name de gevolgen voor de Straat van Hormuz en de scheepvaart — heeft wereldwijde leveringsketens en energie-infrastructuur ernstig verstoord, wat de prijzen opdrijft. Daarnaast krijgt binnenlands beleid kritiek: kabinet-Jetten wordt ervan beschuldigd te zwichten voor politieke prioriteiten en onvoldoende te reageren op de economische signalen. Ook de Europese Centrale Bank (onder Christine Lagarde) krijgt verwijten dat zij te lang heeft gewacht met renteverhogingen uit angst voor de schuldenlast van zuidelijke eurolanden, waardoor inflatieverwachtingen zijn verankerd.
Praktische gevolgen: hogere brandstof-, energie- en grondstofkosten dwingen bedrijven om prijzen te verhogen; Rabo-econoom Hugo Erken rekent op sterk oplopende prijzen in de supermarkten (een projectie van circa 7% wordt genoemd). De combinatie van krappere koopkracht en stijgende kosten leidt tot minder consumptie en uitstel van investeringen. Dat kan op zijn beurt banenverlies en een moeilijkere arbeidsmarkt tot gevolg hebben, omdat bedrijven kosten terugdringen en minder nieuw personeel aannemen.
Beleidsopties en risico’s: Mujagic pleit voor snelle renteverhogingen om inflatieverwachtingen te temperen, maar erkent dat zo’n ingreep pijnlijk en langdurig kan zijn. Wellink waarschuwt tegen een combinatie van hoge looneisen en uitgebreide overheidscompensaties, omdat dat de inflatie verder kan aanwakkeren en de staatsschuld doet toenemen. Het artikel stelt dat het kabinet minder voorzichtig moet compenseren en meer op structurele stabiliteit moet inzetten.
De toon van het betoog is kritisch en politiciseert de crisis, met verwijzingen naar media en politieke acteurs die volgens de schrijver wegkijken. Feitelijk blijft staan dat geopolitieke schokken, monetaire beleidskeuzes en binnenlandse budgettaire keuzes samen de kans op stagnatie met aanhoudende inflatie vergroten — met tastbare gevolgen voor huishoudens en bedrijven als er niet tijdig en evenwichtig wordt gereageerd.