Nederland is hét kerosineland van Europa, maar niet immuun voor tekorten
In dit artikel:
Door het conflict in het Midden-Oosten is ongeveer 20% van de wereldwijde ruweolie-aanvoer verstoord, wat het risico op tekorten aan brandstoffen zoals kerosine vergroot. Vooral in Azië spelen al acute zorgen, maar ook in Europa groeit de spanning: luchtvaartmaatschappijen schrappen vluchten om rendabel te blijven. Iran gaf vrijdag tijdelijk toestemming voor commercieel scheepvaartverkeer door de Straat van Hormuz, maar trok die toestemming zaterdag weer in. IATA waarschuwt dat Europa tegen eind mei met vluchtannuleringen door brandstofschaarste te maken kan krijgen.
In Nederland zijn er vooralsnog geen kerosinetekorten, aldus de overheid en KLM. Dat komt doordat Nederland, in tegenstelling tot veel andere EU-landen, een ruime raffinagecapaciteit heeft (ongeveer vijf raffinaderijen, onder meer rond Rotterdam) en netto-exporteur is van vliegtuigbrandstof. Vemobin-directeur Jan‑Willem van den Beukel wijst op de combinatie van raffinage en goede infrastructuur — zeehaven, spoor, wegen en een uitgebreid netwerk van ondergrondse leidingen — die onder meer direct kerosine naar Schiphol pompt (ongeveer 4 miljard liter per jaar).
Ook het Central Europe Pipeline System (CEPS), een meer dan 5.000 km lang buizensysteem dat door NAVO-lidstaten wordt beheerd, transporteert kerosine tot ver in Europa en voorziet militaire bases; civiele aanvoer gaat via dit netwerk mee, maar bij crises krijgt defensie voorrang. Minister Karremans (Infrastructuur) noemt de strategische voorraden een buffer die bij inzet ongeveer vijf maanden dekking zou kunnen bieden — een verzekering zolang ruwe olie blijft binnenstromen.
Toch is Nederland niet immuun. Econoom Rico Luman (ING) wijst op afnemende voorraden en op het feit dat verkochte kerosine naar buurlanden gaat; verkoop volgt marktwetten en verplichtingen, en prijzen zijn inmiddels circa 80% hoger dan voor de crisis. Oplossingen moeten daarom Europees worden gezocht; op 11 maart spraken IEA‑landen af uit strategische voorraden vrij te geven, met deelname van Nederland. Kortom: eigen productie en infrastructuur geven Nederland een tijdelijk voordeel, maar de afhankelijkheid van de wereldmarkt maakt het land kwetsbaar voor langere of ingrijpende verstoringen.