Natuurlijk moet zo'n toernooi niet uitmonden in een halve finale tussen Zwitserland en Noorwegen

In dit artikel:

Thomas Heerma van Voss beschrijft op 13 juli 2026 hoe hij tijdens het vorderen van het WK steeds sterker het gevoel krijgt dat het toernooi niet alleen door toeval wordt bepaald, maar dat scheidsrechters, VAR-beslissingen en de opzet van het evenement de grootste voetballanden voortrekken. Volgens hem past dat in een WK dat door FIFA en commercie zo is ingericht dat sterren als Messi en Bellingham zo lang mogelijk in beeld blijven, met meer landen, meer wedstrijden en extra pauzes die ook meer reclame opleveren.

Hij vertelt dat hij eerst dacht dat zijn ergernis vooral opwinding of overdrijving was, maar dat hij na een gesprek op een borrel merkte dat hij zijn verdenkingen serieus bleef nemen. Hij noemt voorbeelden uit het toernooi waarin onder meer Zwitserland, Egypte, Kroatië en Noorwegen volgens hem benadeeld werden, terwijl Argentinië en Engeland juist voordeel kregen. Ook wijst hij erop dat spelers en trainers zelf steeds vaker openlijk spreken over oneerlijke behandeling en invloed buiten het veld.

Tegelijk erkent hij dat het WK ook mooie en verrassende momenten kende, met debutanten als Curaçao en Kaapverdië die sympathie wekten. Maar naarmate die onverwachte lichtpuntjes verdwijnen, blijft volgens hem vooral een zwaar, voorspelbaar toernooi over. Daardoor slaat zijn aanvankelijke verontwaardiging langzaam om in berusting en zelfs onverschilligheid: het voelt voor hem als het afbrokkelen van zijn vertrouwen in wat voetbal ooit onvoorspelbaar maakte.