Natuurlijk is Kanye West een imbeciel, maar smakeloze kunstenaars weigeren om hun smakeloze kunst slaat nergens op

In dit artikel:

Kanye West blijft provoceren met grensoverschrijvende uitspraken: in het verleden zei hij dat George W. Bush niets gaf om zwarte mensen en stelde hij zelfs dat trans-Atlantische slavernij een keuze zou zijn. Zijn uitlatingen treffen vooral zwarte mensen, Joden en homo's, ondanks dat West zelf zwart is en volgens sommigen ook deels homoseksuele trekken heeft. Toen zijn antisemitische opmerkingen publiek werden, bood hij excuses aan en schoven zijn gedrag deels af op een bipolaire stoornis, het niet innemen van medicatie en hersenletsel na een auto-ongeluk — een verklaring die de schrijver van het stuk ongeloofwaardig en onvoldoende vindt.

De kern van de redenering hier is dat provocatie bij West niet nieuw is en dat hij vooral wil schokken; belangrijker nog, hij roept geen geweld op. Omdat hij artiest is en geen beleidsmaker of essayist, en omdat er geen concrete openbare-orde‑dreiging is, ziet de auteur geen reden om zijn aanstaand optreden in het Gelredome te verbieden. Als voorbeeld wordt een zeventigstijd punkband in Utrecht genoemd: ook toen was de openbare orde niet in gevaar. De conclusie: wie vrijheid van meningsuiting verdedigt kan niet tegelijkertijd felle censuur eisen als kunst of muziek je irriteert — kort gezegd, men moet niet overreageren.