Natuurjournaal 12 januari 2026

In dit artikel:

Jonge gewone zeekatten die afgelopen zomer uit het ei kwamen, trekken voor de winter naar dieper, open zee en verblijven daar vaak twee winters voordat ze tussen april en juni terugkeren naar de kust om te paaien. Op het strand zijn ze vooral herkenbaar aan hun inwendige kalkskeletje, het zeeschuim; naast de snavel is dat het enige harde deel van hun lichaam. Zeekatten hebben tien aanhangsels, waarvan twee verlengde, lepelvormige tentakels om snel prooien zoals garnalen te grijpen.

Het kortsnuitzeepaardje is de enige inheemse zeepaardensoort in Nederland; onze kust vormt de noordelijke grens van zijn verspreiding. Waarnemingen, vooral uit de Oosterschelde, nemen toe maar blijven zeldzaam. Ze produceren klikgeluiden bij het eten, stress en communicatie, en moeten door hun ontbreken van een maag bijna continu op plankton jagen. Winterwaarnemingen komen tegenwoordig ook voor.