Naomi heeft nierfalen: 'Ik zit opgesloten, vastgeketend in bed.'

In dit artikel:

Naomi (18) kreeg in 2025 na een ernstig scooterongeluk in het ziekenhuis te horen dat haar nieren niet goed werken; sindsdien zoekt ze dringend naar een donornier om haar leven terug te krijgen. De ontdekking kwam onverwacht en het verwerken van zowel het ongeluk als de nierziekte verloopt moeilijk: ze ervaart haar situatie als een aanhoudende rollercoaster zonder rustmoment.

Concreet betekent dat zoeken naar een donornier dat er meerdere routes mogelijk zijn. Een nier van een overleden donor kan via de nationale wachtlijst (Eurotransplant) komen, maar de wachttijd kan lang zijn. Een levende donor — familielid, partner of een altruïstische onbekende — verkort meestal de wachttijd en geeft vaak betere kansen op succes. Voorwaarde zijn medische en immunologische compatibiliteit (o.a. bloedgroep, HLA en crossmatch) en een uitgebreid screeningsproces bij een transplantatiecentrum. Als directe match ontbreekt, bestaan er opties zoals nierruil (paired exchange) waarbij donoren en ontvangers van verschillende paren worden gekoppeld.

Naast de medische route is er ook een emotionele en praktische kant: informatie en begeleiding via het transplantatieteam, psychologische ondersteuning en lotgenotengroepen kunnen helpen. Organisaties zoals de Nierstichting en het transplantatiecentrum geven praktische stappen: potentiële donoren aanmelden en laten testen, de eigen arts of verpleegkundig coördinator spreken, en — als het nog niet gebeurd is — zich als orgaandonor registreren. Voor Naomi geldt vooral dat tijd, steun en deskundige begeleiding cruciaal zijn om snel en veilig een geschikte donornier te vinden.