Nanninga waarschuwt voor verslechterend investeringsklimaat: 'Nederland kan dit niet blijven volhouden'

In dit artikel:

JA21-Kamerlid Annabel Nanninga leverde in de Tweede Kamer tijdens het debat over de begrotingen van Economische Zaken en het Nationaal Groeifonds voor 2026 felle kritiek op het economische beleid van de afgelopen jaren. Ze waarschuwde dat Nederland zijn aantrekkingskracht op bedrijven verliest doordat het investeringsklimaat onder druk staat door hoge lasten, overregulering en inconsistent beleid. De begroting van Economische Zaken van ongeveer 3,5 miljard euro noemde ze klein van omvang maar groot in betekenis, en ze riep een volgend kabinet op om snel in te grijpen.

Nanninga baseerde haar oordeel onder meer op tientallen werkbezoeken aan bedrijven van multinationals tot eenmanszaken, waar volgens haar steeds hetzelfde klonk: dereguleren, belastingen verlagen en zorgen voor stabiliteit. Ze drong erop aan te stoppen met de 'beleidsjojo'. Als concrete signalen van achteruitgang noemde ze het vertrek of de afname van investeringen door bekende namen als Shell, Unilever, DSM en RELX; tegelijkertijd wijzen bedrijven als AkzoNobel op verplaatsing van productie naar Spanje en Polen, en Boskalis overweegt vertrek. Ook kleinere toeleveranciers en familiebedrijven voelen de gevolgen, onder andere door problemen met bedrijfsopvolging en continuïteit.

Een belangrijk breekpunt volgens Nanninga zijn de hoge energieprijzen: Europa kent de hoogste tarieven en Nederland staat daarbinnen bovenaan, wat mkb’ers en consumenten extra hard treft. Ze betoogde dat de huidige focus op wind- en zonne-energie, gecombineerd met hoge heffingen, bijdraagt aan netcongestie en het onmogelijk maakt voor nieuwe of uitbreidende bedrijven om aan te sluiten. Dit, plus toenemende regelgeving en toezicht, voedt volgens haar een technocratische reflex die ondernemers afremt.

Nanninga plaatste scherpe kanttekeningen bij de houding van beleidsmakers tegenover industrie, en wees op de ketenwerking: banen en inkomsten bij toeleveranciers verdwijnen als hoofdbedrijven vertrekken. Ze stelde dat een groot deel van de overheidsuitgaven naar ambtenarensalarissen gaat, terwijl juist de sectoren die geld en werk genereren wegtrekken. Als oplossing pleitte ze voor een ingrijpende vermindering van regels, lagere lasten en meer beleidszekerheid zodat het verdienvermogen van Nederland hersteld kan worden.

Haar slotconclusie was dat het investeringsklimaat verslechtert en dat er zonder koerswijziging weinig licht aan de horizon is; ze hoopt dat een volgend kabinet daar voortvarend mee omgaat.