Naar de veiling om bagage te kopen die is achtergebleven op Schiphol. Van een tas van drieduizend euro tot een koffer met 'hoge hakken, foute pakjes en mega veel condooms'

In dit artikel:

Op een veiling in ’s-Graveland worden drie à vier keer per jaar koffers verkocht die op Schiphol zijn achtergebleven en nooit door hun eigenaar zijn opgehaald. De bagage komt uit de Lost & Found-afdeling van de luchthaven. Tijdens de veiling mogen kopers de koffers niet openen, maar ze kunnen de karren wel bekijken, draaien en betasten. Voor een kar met ongeveer tien koffers wordt tussen 700 en 1.400 euro betaald. De prijzen zijn de afgelopen jaren sterk gestegen door filmpjes en livestreams op sociale media, waarin mensen de inhoud van verloren bagage uitpakken.

De schrijver koopt na afloop drie koffers van twee jonge mannen die meerdere karren hebben aangeschaft voor hun eigen livestream. De inhoud blijkt vooral uit kleding en toiletartikelen te bestaan. In een koffer zitten onder meer wandelschoenen, winterkleding en souvenirs uit IJsland; een andere bevat zorgvuldig opgeborgen zwarte kleding, verzorgingsproducten en een kaartenset. De derde koffer bevat onder andere een kasjmieren sjaal en oplaadbare kaarsjes. Grote vondsten blijven uit, al treffen de kopers bij andere veilingen soms designerartikelen, medische apparatuur of bijzondere verzamelobjecten aan. De meeste spullen van de mannen belanden uiteindelijk in de kledingcontainer of bij het afval. Een jas van Alexander McQueen blijkt wel waardevol, maar wordt aan de kringloop gegeven.

De veiling is volgens ervaren koper Wietse Drent vooral spannend en gezellig, niet per se winstgevend. Hij heeft eerder geluk gehad met een Chanel-tas, maar zegt dat het gokken op de koffers verslavend kan werken. Rutger Alexander Mooij, die honderden koffers voor tienduizenden kijkers heeft geopend op YouTube, TikTok en Instagram, ziet dat de sociale-mediarage de prijzen heeft opgedreven. Hij waarschuwt mensen die geld willen verdienen: meestal krijg je niet terug wat je hebt betaald.

Wereldwijd raken jaarlijks miljoenen koffers vertraagd, beschadigd of kwijt. Volgens luchtvaartonderzoeksbedrijf SITA ging het vorig jaar om 24 miljoen stuks, oftewel 4,9 per duizend koffers. Ongeveer driekwart wordt binnen enkele dagen herenigd met de eigenaar, circa een vijfde is beschadigd en in 4 procent van de gevallen komt de bagage nooit terug. De totale kosten voor luchtvaartmaatschappijen bedroegen 6,3 miljard dollar. De coronapandemie maakte de problemen tijdelijk groter: na het ontslag van veel bagagepersoneel ontstonden bij de herstart van het vliegverkeer grote kofferbergen. Dat heeft de sector aangezet tot meer digitalisering en automatisering, maar storingen kunnen daardoor ook grote gevolgen hebben. Zo bleven door incidenten op Heathrow en Schiphol telkens ongeveer 20.000 koffers achter.

Er is een belangrijk verschil tussen bagage die iemand op de luchthaven verliest en een ingecheckte koffer die tijdens een vlucht zoekraakt. Een op Schiphol achtergelaten tas wordt eerst door de Koninklijke Marechaussee en Lost & Found gecontroleerd. De luchthaven bewaart de bagage drie maanden en verwijdert daarna persoonsgegevens, zoals instapkaarten en bankpasjes. Kleine elektronica wordt apart verkocht en laptops, tablets en telefoons worden als e-waste verwerkt. Jaarlijks gaat het om ongeveer honderd grote en duizend kleine koffers en tassen. De opbrengst helpt de Lost & Found-afdeling financieren; Schiphol zegt er zelf geen winst op te maken.

Een ingecheckte koffer blijft eerst vijf dagen op de luchthaven en gaat daarna naar de bagageafdeling van de luchtvaartmaatschappij. Bij KLM probeert het tracingteam onder leiding van Machteld Brons de eigenaar te vinden. Medewerkers bekijken labels en vergelijken de inhoud met meldingen in het internationale World Tracing-systeem. Kleding, het seizoen en opvallende voorwerpen kunnen aanwijzingen geven. De koffer wordt na één, drie en vijf dagen opnieuw door verschillende medewerkers gecontroleerd en moet negentig dagen worden bewaard. Zonder match volgt bij KLM vernietiging, niet een veiling, omdat de maatschappij veiligheids- en douanerisico’s te groot vindt. Brons noemt dat kapitaalvernietiging, zeker wanneer waardevolle spullen in de bagage zitten.

De zoektocht naar een eigenaar krijgt aan het einde van het verhaal onverwacht resultaat. Op een verzendlabel in de eenvoudige zwarte koffer staan een naam, adres en telefoonnummer. De vrouw aan de andere kant van de lijn bevestigt dat haar bagage al enige tijd wordt vermist. Ze verbleef in het ziekenhuis en had naar eigen zeggen niets van Schiphol gehoord. De schrijver belooft de koffer bij haar af te leveren.