Naar binnen

In dit artikel:

Mijn nicht (44), alleenstaande moeder van twee tieners en met een veeleisende baan, nam recent een week vrij. Pas een dag na vertrek stuurde ze mij een appje met de vraag of ik even kon kijken naar haar dochters; ze vertrouwde ze volledig, maar wilde toch zekerheid. De meiden bleken keurig en saai: vroeg naar bed, gezond eten, de volgende ochtend joggen gepland — geen nachtelijk feestgeweld.

Toch kon mijn nicht niet ontspannen. Wandelen, mediteren en sauna’s hielpen niet; de rust bleef uit omdat haar verlof aanvoelde als een verplichting om opgeladen te zijn vóór een groot project. Ik nam haar mee in het onderscheid tussen het Latijnse otium (tijd voor jezelf, echte rust en verdieping) en negotium (plicht en werk) en suggereerde dat haar vrij nemen meer leek op het laatste: ontspanning als prestatie. Na een korte stilte leek die gedachte aan te slaan. Een paar dagen later belde ze op de terugweg van vakantie — pas op de boot kon ze eindelijk loslaten en weer lachen.

Het verhaal eindigt met een beeldende metafoor: een vlieg die herhaaldelijk tegen het raam slaat, steeds vermoeider, maar het binnen bereiken net niet lukt — een spiegel voor hoe rust geforceerd wordt en daardoor onbereikbaar blijft. Dit stuk illustreert hoe moderne rust soms verandert in een nieuwe verplichting, met tegenstrijdige gevolgen voor herstel.