Na vier keer zwanger, nog geen kind om voor te zorgen. In december is dat gemis nog groter, weet Tessa (34) uit Valthe
In dit artikel:
Op 23 november 2019 zou het eerste kindje van Tessa Lohues‑Bocxe (34) en haar partner Jelmer (35) uit Valthe geboren worden, maar dat gebeurde niet. Tessa deelt het verhaal van jaren waarin zij en haar man vier zwangerschappen doormaakten en vijf baby’s verloren, voordat ze in april 2021 zoon Lucas kregen en in mei 2023 dochter Lauren. De serie miskramen — die begon na een positieve test op 16 maart 2019 en bleek bij een echo begin mei al te zijn gestopt — liet diepe sporen na: Tessa bewaart echo’s, pillendoosjes, testuitslagen en dagboekjes en weet nog nauwkeurig alle data.
De medische keuzes waren zwaar en soms verwarrend. Na de eerste miskraam kreeg ze drie opties: curettage, medicamenteuze uitdrijving of afwachten. Ze koos emotioneel voor de pillen en moest thuis omgaan met het praktische en intieme van een miskraam: bloedverlies, zoeken in het toilet en het gevoel van machteloosheid. Ze beschrijft het gevoel dat haar lichaam haar had laten zitten: “ik voelde me door mijn eigen lijf in de zeik genomen.” Artsen deden onderzoeken, maar vonden geen duidelijke oorzaak, waardoor Tessa zich genoodzaakt voelde zelf veel informatie en behandelingen te zoeken — van Duitse klinieken tot acupunctuur en strenge diëten.
De herhaalde verliezen maakten dat feestdagen zoals Sinterklaas en kerst extra zwaar waren; Tessa sloeg in 2019 Sinterklaas over en kon babyaankondigingen niet verdragen. Angst bleef ook tijdens succesvolle zwangerschappen: extra echo’s, controle en voortdurend wantrouwen in het lichaam. Tijdens de bevalling van Lucas zag ze op de monitor geen hartslag, maar dat bleek een losgeraakt plakkertje — een voorbeeld van hoe diep de vrees zat, ook toen het goed ging.
Verwerking kwam pas echt na de geboorte van Lucas. Tessa draagt symbolen bij zich — een armband met bedeltjes die zowel haar gezin als de vijf verloren baby’s verbeelden — en heeft met een psycholoog gepraat. Omdat ze gemis en praktische onbekendheid bij miskramen bij anderen zag, volgde ze een opleiding en begon ze twee jaar geleden als coach; ze biedt nu steun en tips waar zijzelf behoefte aan had (zoals het gebruik van een vergiet om weefsel te vangen). Ze benadrukt dat praten over verlies belangrijk is en dat mensen vaak onhandig reageren of na de eerste periode stilvallen, terwijl nazorg langdurig nodig kan zijn.
Tessa spreekt ook publiekelijk over haar ervaringen: op Wereldlichtjesdag, 14 december, is zij spreker tijdens een herdenkingsdienst in de Grote Kerk in Emmen (deuren 18:30). Daarnaast wordt op de begraafplaats van Odoorn in opdracht van Moederraad Drenthe en de gemeente Borger‑Odoorn een gedenkplek voor miskramen en stilgeboren baby's ingericht; voor baby’s onder 24 weken is wettelijk vaak geen regeling en de plek moet in het voorjaar klaar zijn. Haar praktische wens aan andere ouders: vergeet de overleden kinderen niet — bijvoorbeeld door een speciale kerstbal in de boom te hangen — en blijf vragen hoe het gaat, ook na de eerste maanden. Ter achtergrond: volgens het UMCG eindigt ongeveer één op de tien zwangerschappen in een miskraam, wat het onderwerp statistisch gezien niet zeldzaam, maar emotioneel vaak eenzaam maakt.