Na dertig jaar in het onderwijs kreeg Lenne Vergunst een fikse burn-out

In dit artikel:

Lenne Vergunst kijkt terug op een leven waarin onderwijs, geloof en zorg voor kinderen centraal stonden. Ze begon na haar vwo met de pabo, ondanks het advies om eerst „achter de kassa bij de HEMA” te gaan werken en later te trouwen. In de jaren tachtig was dat een teken van de toen nog sterke verwachting dat vrouwen vooral een gezin zouden runnen, maar Vergunst koos toch voor het onderwijs, dat voor haar een roeping was.

Na haar huwelijk werkte ze eerst als invalkracht in Apeldoorn en stopte toen haar oudste dochter werd geboren. Later keerde ze terug op school, meestal één of twee dagen per week. Ze noemt die traditionele taakverdeling tussen haar en haar man niet eenvoudig, maar wel passend bij de omstandigheden van toen. Binnen de kerk zag ze haar plek voor vrouwen niet als minderwaardig, maar anders ingevuld: zij kon zich inzetten voor kinderen, bezoekwerk en catechese, en was zelfs de eerste vrouw die in haar gemeente catechese gaf.

Haar loopbaan kreeg een harde breuk door een zware burn-out, waardoor ze na dertig jaar het onderwijs moest verlaten. Daarna begon ze een eigen praktijk om kinderen met leer- of gedragsproblemen te begeleiden, maar ook daarmee moest ze stoppen door nasleep van die burn-out. Hoewel dat veel pijn deed, zegt ze dankbaar terug te kijken op wat ze mocht doen. Voor Vergunst ligt haar identiteit niet in betaald werk, maar in haar geloof en in dienstbaar zijn aan anderen.