Na de PvdA is in feite nu ook het CDA een doorbraakpartij

In dit artikel:

Met het opheffen van de PvdA per 1 juli ziet de auteur een opvallende verschuiving in de Nederlandse politiek: de partij die ooit symbool stond voor „doorbraak” tussen christenen en niet-christenen, lijkt nu een rol te hebben weggelegd voor het CDA. Volgens de schrijver is het CDA gaandeweg veranderd in een brede partij waarin ook onkerkelijken en mensen met een andere religieuze achtergrond zich kunnen herkennen, terwijl de uitgesproken christelijke signatuur steeds verder naar de achtergrond verdwijnt.

De PvdA werd in haar vroege jaren weliswaar ook door sommige christenen gesteund, maar vooral vrijzinnigen voelden zich er thuis; orthodoxe katholieken, gereformeerden en hervormden hielden afstand. Vanaf de jaren zestig veranderde dat door ontkerkelijking en doordat steeds meer gelovigen maatschappelijk en politiek dichter bij seculiere kiezers kwamen te staan. Die ontwikkeling maakte confessionele partijen minder vanzelfsprekend.

Het CDA lijkt die realiteit nu te omarmen. In het blad *Christen Democratische Verkenningen* wordt benadrukt dat de partij niet langer vooral met een religieuze identiteit moet worden verbonden. Ook CDA’er Tijs van den Brink stelt dat je uit een religieuze overtuiging geen eenduidige politieke identiteit meer kunt afleiden. De partij kan daardoor volgens de auteur zelfs gedragen worden door niet-christelijke vertegenwoordigers.

Toch waarschuwt hij dat een christelijke partij haar bestaansrecht verliest als haar standpunten nauwelijks nog onderscheidend zijn. Dat geldt niet alleen voor het CDA, maar ook voor de ChristenUnie en de SGP. Vooral de ChristenUnie krijgt kritiek: haar programma klinkt moreel aansprekend, maar is volgens de auteur niet echt meer herkenbaar als uitgesproken christelijk. Dat zou mede kunnen verklaren waarom de partij de laatste tijd steun verliest.