Na 15 jaar in de kraamzorg stelt deze vroedvrouw de ongemakkelijke vragen over kindervaccins

In dit artikel:

De Belgische vroedvrouw Caroline Van Doninck pleit voor meer openheid over kindervaccinaties en vaccinatie tijdens de zwangerschap. Vanuit haar vijftien jaar ervaring en als moeder van drie kinderen stelt ze dat ouders volgens haar onvoldoende informatie krijgen over ingrediënten, mogelijke bijwerkingen en de manier waarop veiligheidsonderzoek wordt uitgevoerd. Haar opvattingen wijken sterk af van de medische consensus en verschillende beweringen in het artikel worden niet onafhankelijk onderbouwd.

Van Doninck wijst onder meer op hulpstoffen zoals adjuvantia, aluminiumverbindingen en polysorbaat 80, en op gebruikte celculturen bij de productie van sommige vaccins. Volgens haar wordt nauwelijks besproken hoe dergelijke stoffen zich in het lichaam gedragen. Ook betwijfelt ze of er voldoende onderzoek is naar vaccinatie tijdens de zwangerschap, omdat zwangere vrouwen zelden rechtstreeks aan klinische studies deelnemen. Ze verwerpt bovendien het idee dat zwangeren per definitie extra kwetsbaar zijn door een verzwakt immuunsysteem.

De Amerikaanse advocaat Aaron Siri, van de organisatie ICAN, wordt aangehaald als criticus van vaccinonderzoek. Volgens hem worden vaccins vaak niet met een echte placebo, maar met een ander vaccin of een vergelijkingsmiddel met dezelfde hulpstoffen getest. Daardoor zouden risico’s volgens hem onvoldoende zichtbaar worden. Het artikel verwijst ook naar kinderarts Paul Thomas uit Oregon, die in zijn eigen praktijk gevaccineerde en weinig of niet gevaccineerde kinderen vergeleek. Hij concludeerde dat minder gevaccineerde kinderen minder chronische gezondheidsproblemen hadden; na publicatie van die bevindingen werd zijn medische licentie tijdelijk ingetrokken. De tekst vermeldt niet welke methodologische beperkingen of alternatieve verklaringen bij deze gegevens speelden.

Verder noemt Van Doninck mogelijke ernstige bijwerkingen die in bijsluiters staan, waaronder stuipen, neurologische aandoeningen en leerproblemen. Ze vertelt over een baby die na een vaccinatie langdurig huilde en volgens haar mogelijk encefalitis had, terwijl de behandelend arts een andere oorzaak zocht. Ook vraagt ze aandacht voor de combinatie van meerdere vaccins en het vermeende gebrek aan onderzoek naar de totale belasting daarvan.

Van Doninck benadrukt dat ze zichzelf niet als antivaxxer beschouwt en dat zij en haar oudste kinderen gevaccineerd zijn. Haar centrale boodschap is dat ouders vóór een beslissing volledige, begrijpelijke en evenwichtige informatie moeten krijgen. Het artikel betoogt dat folders en consulten bijwerkingen te beperkt voorstellen en dat angst voor sancties kritische vragen in de zorg kan ontmoedigen. Het biedt echter vooral het perspectief van vaccinatiecritici en plaatst hun claims nauwelijks tegenover de brede wetenschappelijke onderbouwing van de werkzaamheid en veiligheid van vaccins.