Muzikale duizendpoot Henk van Os (69) uit Klazienaveen trok altijd zijn eigen plan
In dit artikel:
Henk van Os (6 december 1956–2006) was een veelzijdig en markant muzikant uit Klazienaveen, bekend als accordeonist, pianist, kerkorganist, koordirigent en als dé muziekdocent van de Katholieke Mavo en later het Esdal College. Muziek bepaalde zijn dagindeling: hij richtte het Mavokoor op, organiseerde muzieksessies op school en in de regio en trad decennialang op, zowel solo als met bandjes en later samen met zijn kinderen.
Als jongste van negen kreeg hij van zijn broer zijn eerste accordeon en ontwikkelde zichzelf tot allround muzikant met een grote liefde voor Bach. Thuis was hij aanwezig ondanks veel optredens: hij stond zaterdagochtend langs het voetbalveld, was zondags actief in de kerk en nam vaak zijn kinderen mee naar zomeroptredens in het Duitse Schloss Dankern. Samen met dochter Judith en zoon Tim vormde hij de groep Family; ze brachten het album Onderweg naar jou uit en scoorden met het nummer Klazienaveen, en speelden op piratenfestivals en veel feestpodia door het land.
Op school was Henk meer dan een vakdocent: hij gaf naast muziek vaak ook Frans, Nederlands, godsdienst en maatschappijleer en stond bekend om zijn droge humor, zijn beschermende houding naar leerlingen en zijn praktische hulp aan gezinnen in financiële nood. Collega’s en leerlingen beschreven hem als iemand die zijn eigen koers voer, niet bezig met wat anderen vonden, en die zijn levensmotto Carpe Diem uitdroeg. Privé reed hij het liefst in een oude Volvo met een rol ducttape in het dashboard; geld interesseerde hem weinig, optredens deed hij uit liefde voor muziek en voor zijn dochters.
Een keerpunt kwam begin 2006 toen zoon Tim omkwam bij een auto-ongeluk. Henk sloeg aanvankelijk op slot en beloofde “Ik speel nooit weer”, maar keerde na twee weken terug op het podium — het openingsnummer was een treurig eerbetoon — en bleef optreden, vooral in verzorgingshuizen met het programma Breng eens een zonnetje, vaak begeleid door een van zijn dochters. Family bestond niet meer, maar de muziek bleef een manier om te verbinden en te troosten.
In de jaren daarna zette Henk zijn energie ook in het doorgeven van muziek aan kleinkinderen; kleindochter Norah kreeg pianoles van hem en er waren nachtelijke jamsessies met opa. Hij was een fervent zwemmer en toonde fysieke en mentale veerkracht toen hij enkele maanden voor zijn overlijden de diagnose slokdarmkanker kreeg. Hij onderging chemobehandelingen en eind december een operatie die aanvankelijk leek geslaagd, maar daarna volgden complicaties en extra ingrepen. Ondanks zijn vechtlust besloot hij uiteindelijk dat dit geen leven meer voor hem was; eerst vroeg hij nog of zijn vrouw Miep en de kinderen het zonder hem zouden redden — waarop hij volgens familie in typisch nuchtere Drentse stijl zei: “Giet wel weer over.” Henk overleed kort daarna, overtuigd dat hij zijn zoon Tim zou terugzien.
Dit portret verscheen in DVHN’s serie Tijd van Leven, waarin inwoners van Drenthe en Groningen worden herdacht.