' Musk is een idealist, Trump niet' - Theodor Holman

In dit artikel:

Bernie Sanders ergert zich aan het feit dat Elon Musk 270 miljoen dollar zou hebben uitgegeven om Donald Trump herkozen te krijgen. De columnist reageert daarentegen geamuseerd en sceptisch: rijke techmiljardairs kopen politieke invloed niet per se om democratie te ondermijnen, maar om hun eigen projecten en vrijheden te beschermen — denk aan Musks ambitie voor Mars of de commerciële verspreiding van technologieën wereldwijd.

De schrijver betoogt dat politieke invloed in de praktijk een product is dat gekocht kan worden; miljardairs gebruiken hun vermogen om de omstandigheden te creëren waaronder hun bedrijven het best gedijen: rust, stabiliteit en beleid dat hun activiteiten vergemakkelijkt. Dat betekent niet dat alle superrijken één kant kiezen: er zijn ook bekende geldschieters aan de Democratische kant (zoals George Soros en Michael Bloomberg), en velen spreiden hun steun strategisch over partijen.

Verder stelt de column dat niemand onder de miljardairs openlijk oproept tot afschaffing van verkiezingen of ontbinding van instituties — zij hebben baat bij een systeem waarin hun klanten kunnen kopen wat zij produceren. Bovendien kan de gift van Musk aan Trump weleens weggegooid geld zijn, omdat oorlogen en politieke onrust slecht zijn voor de zakenwereld; rijke ondernemers geven de voorkeur aan voorspelbaarheid boven chaotisch nationalisme. De auteur zegt ook dat Musk idealistischer is dan Trump: Musk werkt vanuit een droomvisie (zij het met dubieuze moraal), terwijl Trump meer op macht en historische status gericht is.

Kortom: de columnist vindt Sanders’ verklaring te simplistisch. Politieke geldstromen maken invloed verhandelbaar, maar motieven, tegenkrachten en bedrijfsbelangen maken het plaatje complexer — en soms zelfs zelfondermijnend voor wie er rijker door wil worden.