Musicus Ned (56) over zijn eerste woorden in Amsterdam: 'Nederlands leren was als een pijn die goed voelt'

In dit artikel:

Ned McGowan (56) is dwarsfluitist, componist, docent aan het Utrechts Conservatorium en onderzoeker die oorspronkelijk uit Californië komt maar al 32 jaar in Amsterdam woont. Deze maand promoveert hij op een onderzoek naar snelheid in muziek — een onderwerp waarin hij zowel als uitvoerend muzikant als als wetenschapper geïnteresseerd is.

Bij aankomst in Nederland raakte hij snel ingeburgerd in de Amsterdamse muziekscene; binnen een maand zat hij al bij een jamsessie in het oude Bimhuis. Taalverwikkelingen en accent blijven onderdeel van zijn Nederlandse leven: hij noemt zelf voorbeelden van onhandige vertalingen en grapjes — zoals de frase “ik wil graag een spa groen” — en omschrijft het leren van Nederlands als “een gezonde pijn”. In de lespraktijk ervaart hij die taalleerende momenten ook: een verhaspeling van takenlijst tot “takkenlijst” leverde veel gelach op, maar hielp hem vooruit.

Voor McGowan betekent kunstenaarschap geen vrije weekenden: werk draag je altijd bij je. Tijdens zijn promotieperiode paste hij zijn leven rigoureus aan — dagelijks vroeg schrijven, opstaan om vijf uur — en ontdekte daarbij iets over tempo en beleving: snelheid verandert met perspectief, en door klein te focussen (paragraaf voor paragraaf, zin voor zin) ontstaat uiteindelijk toch het afgeronde werk. Met zijn promotie afgerond wil hij nu meer ruimte geven aan makerschap: spelen, componeren en nieuwe ideeën zelf vormgeven in plaats van af te wachten wat op zijn pad komt.