Motorongeluk verandert Sams leven voorgoed: „Wie wil er nou gevoerd worden op zijn 31e?"

In dit artikel:

Op 2 oktober 2019 raakt de 24-jarige Sam Smeier uit Nijmegen zwaargewond bij een motorongeluk op de Nijmeegsebaan tussen Nijmegen en Groesbeek. Een automobiliste ziet hem over het hoofd wanneer zij de 80 kilometerweg oprijdt en botst frontaal op hem. Sam, die kort daarvoor een eigen stratenmakersbedrijf was begonnen, ligt wekenlang op de grens van leven en dood. Artsen vrezen aanvankelijk dat hij nooit meer zelfstandig zal kunnen functioneren.

Na drie maanden is zijn toestand stabiel genoeg om het ziekenhuis te verlaten, maar hij heeft dan nog een langdurige bewustzijnsstoornis. Bij Libra Revalidatie & Audiologie in Tilburg komt zijn bewustzijn langzaam terug. Hij leert reageren door te knikken of zijn hoofd te schudden en kan eenvoudige opdrachten uitvoeren. Lopen en praten blijven echter moeilijk. Vervolgens behandelt het Daan Theeuwes Centrum in Woerden hem, onder meer met fysiotherapie, logopedie en cognitieve therapie. Omdat daar na drie maanden onvoldoende vooruitgang wordt gezien, stopt de behandeling.

Via zijn moeder Yvon komt Sam terecht bij TRAINM in Antwerpen, een centrum voor mensen met hersenletsel. Zij rijdt een jaar lang twee keer per week met hem naar België, waar hij intensief therapie krijgt. De dure behandeling kan vanwege de letselschade op de tegenpartij worden verhaald. Door zijn vooruitgang mag Sam opnieuw naar het Daan Theeuwes Centrum, waar hij negen maanden leert praten, eten en rolstoelrijden. Wanneer verdere verbetering uitblijft, eindigt ook dit traject.

Omdat zijn moeder een verpleeghuis aanvankelijk geen optie vindt, woont Sam bijna een jaar bij haar. Dat blijkt nauwelijks vol te houden naast haar fulltimebaan. Uiteindelijk verhuist hij naar woonzorgcentrum De Waalboog, locatie Nijevelt, waar hij nog altijd woont. Drie dagen per week gaat hij naar de ‘motorclub’ van Stichting Ruud’s Rugzak. Daar sleutelt hij onder begeleiding aan motoren, wat hem plezier en structuur geeft.

Sam kan niet zelfstandig eten en heeft blijvende hulp nodig. Volgens zijn moeder beseft hij steeds beter hoe beperkt en uitzichtloos zijn leven is. Dat leidt tot wantrouwen, opstandigheid en regelmatig geschreeuw. De medewerkers van het woonzorgcentrum, die vooral met hoogbejaarde bewoners werken, vinden dat lastig. Er bestaat daarom onzekerheid over de vraag of Sam er kan blijven; voor zijn moeder zou een verhuizing zeer ingrijpend zijn, omdat een vergelijkbare plek met de motorclub waarschijnlijk moeilijk te vinden is.

Yvon draagt grotendeels alleen de verantwoordelijkheid voor haar zoon en wordt regelmatig gebeld over problemen op de afdeling of tijdens taxiritten. Ondanks de zware belasting en momenten waarop zij het leven niet meer ziet zitten, blijft zij voor Sam zorgen. Ze benadrukt dat hij haar nodig heeft en dat zij daarom iedere dag opnieuw doorgaat.