Moreel kompas | Column Henk Folkerts

In dit artikel:

De columnist begint persoonlijk: gisteravond ging hij met een zwaar gevoel naar bed na gesprekken over de mogelijke val van de Iraanse beschaving. Hij reflecteert op de moeilijke keuzes voor Iraniërs — blijven of vluchten — en hoe wij daar ver vandaan veilig over kunnen filosoferen terwijl het voor hen bittere realiteit is.

Dichter bij huis maakt hij zich zorgen over het voornemen dat koningin Máxima en koning Willem‑Alexander mogelijk op bezoek gaan bij Donald Trump. Zo’n bezoek, zo vlakbij zichtbare morele grenzen, noemt hij problematisch: landsbelang mag geen smoes worden om je geweten te parkeren; zwijgen kan medeplichtigheid betekenen en zo’n ontmoeting zou een historische misstap kunnen worden.

Muzikaal raakt hij juist enthousiast over Red Clay Strays uit Alabama en zanger Brandon Coleman, die hij vergelijkt met een mix van Elvis en Johnny Cash. Coleman wordt geprezen als een charismatische performer met een doorbraak in zicht; livefragmenten van nummers als Wondering Why raadt hij aan.

Tot slot behandelt hij lokale politiek in Emmen: informateur Jesse Otter lijkt een coalitie met Wakker Emmen, PvdA en VVD te willen vormen (krape meerderheid van één zetel), terwijl het CDA met vier zetels buiten de voorlopige plannen is gelaten. De columnist begrijpt die uitsluiting niet en vermoedt persoonlijke motieven op het Raadhuisplein. Hij besluit dat de veelheid aan onrustige onderwerpen zijn concentratie bemoeilijkt.