Monster van Hilversum (19) vrijgelaten: Martelde dieren, schreef in bloed en wil 'seriemoordenaar worden'

In dit artikel:

Een 19‑jarige vrouw uit Hilversum stond maandag in Lelystad terecht voor maandenlange, extreem gewelddadige dierenmishandeling. Tussen juli 2024 en januari 2025 achtervolgde, sloeg, verwondde en doodde zij onder andere katten en egels; sommige handelingen filmde ze zelf en ze hield een dagboek bij waarin ze haar fantasieën en feiten beschreef, deels met bloed. Volgens het onderzoek beschikte ze bovendien over een arsenaal verboden wapens, waaronder een stroomstootwapen, een ploertendoder en meerdere messen.

Het Openbaar Ministerie en de rechtbank concludeerden dat het bewijs — video’s, het dagboek en gevonden wapens — uitgebreid was en dat haar gedachten en uitspraken “zeer zorgelijk” zijn. In dat dagboek schreef zij dat ze een seriemoordenaar wilde worden en oefende ze met het doden van dieren; criminologische literatuur ziet dierenmishandeling vaak als een risicofactor voor escalatie naar menselijk geweld.

De strafmaat: een gevangenisstraf van 391 dagen en TBS met voorwaarden. Omdat zij de toegewezen voorarresttermijn al heeft uitgezeten, betekent de gevangenisstraf praktisch onmiddellijke vrijlating. De TBS is niet opgelegd als verplicht klinische opname maar als voorwaardelijke maatregel: ze moet meewerken aan behandeling, zich aan regels houden (zoals geen drugsgebruik en geen dieren houden) en mogelijk ambulante toezichtsmaatregelen accepteren. Dat leidde tot felle kritiek in de berichtgeving: veel mensen vragen zich af of een dergelijke dader zonder gedwongen opname een gevaar kan blijven vormen.

Opvallend is dat dit incident niet op zichzelf staat: afgelopen zomer werd in dezelfde regio een 21‑jarige vrouw veroordeeld voor vergelijkbare wreedheden jegens dieren. Dat voedt speculatie over mogelijke subculturele invloeden of netwerken waarin geweld genormaliseerd raakt, iets waar lokale autoriteiten naar zouden moeten kijken.

Enkele juridische en praktische aandachtspunten: in Nederland telt voorarrest vaak mee bij de te verbijzonderen straf; TBS kan zowel verplicht klinisch als voorwaardelijk worden opgelegd afhankelijk van psychiatrisch oordeel en recidiverisico; er bestaan discussies over de strafbaarheid van bepaalde handelingen met dierlijke resten en over hoe de rechters maatschappelijke veiligheid tegen individuele behandelbelangen moeten afwegen.

Kortom: de zaak roept stevige vragen op over de balans tussen bescherming van de samenleving en behandeling van psychische stoornissen, de effectiviteit van voorwaardelijke TBS, en over mogelijke signaalfuncties rond jeugdige plegers van ernstige dierenmishandeling.