Mona Keijzer slaat de spijker op de kop over woke dwang en windturbineterreur - maar waarom noemt ze FVD dan 'onheilzaam'?

In dit artikel:

De auteur van dit opiniestuk prijst Mona Keijzer om haar kritiek op wat zij ziet als toenemende staatsdwang. In een bericht op X, naar aanleiding van haar optreden op het Congres Cultuurdefensie in Amersfoort, verwees Keijzer naar thema’s als woke-onderwijs, hoge accijnzen, windmolenparken, de suikertaks, immigratie, asielzoekerscentra en de problemen rond integratie. Ook stelde zij dat de overheid boeren en het platteland steeds verder onder druk zet.

De auteur onderschrijft deze analyse en betoogt dat burgers zich nauwelijks aan dergelijke overheidsmaatregelen kunnen onttrekken. Anders dan bij religieuze of morele voorschriften van een kerk, worden staatsopvattingen volgens hem afgedwongen via wetten, belastingen, regels en het rechtssysteem. Hij schetst dit als een vorm van ideologische staatsdwang die onder meer onderwijs, energiebeleid, migratie en landbouw raakt.

Tegelijkertijd verwijt de auteur Keijzer grote politieke inconsequentie. Tijdens hetzelfde congres noemde zij Forum voor Democratie (FVD) “onheilzaam”, terwijl die partij volgens hem al jaren waarschuwt voor precies de ontwikkelingen die Keijzer bekritiseert. Hij noemt onder meer het klimaat- en stikstofbeleid, windenergie, immigratie en vermeende ideologische beïnvloeding op scholen. Volgens de auteur wil Keijzer wel kiezers aan de rechterkant aanspreken, maar houdt zij afstand van FVD om acceptabel te blijven voor gevestigde media en het politieke midden.

De kritiek richt zich ook op Keijzers eigen bestuurlijke verantwoordelijkheid. Als minister van Volkshuisvesting stuurde zij volgens het stuk de Nota Ruimte naar de Tweede Kamer, waarin landbouwgrond zou worden bestemd voor onder meer windparken en wordt uitgegaan van verdere bevolkingsgroei. De auteur vindt daarom dat zij beleid bekritiseert waar zij zelf aan heeft bijgedragen.

Het opiniestuk stelt dat een werkelijk rechts blok niet kan ontstaan zolang partijen FVD uitsluiten en binnen bestaande Europese en nationale kaders willen blijven opereren. Zolang Keijzer volgens de auteur geen fundamentele keuzes maakt over Europese verdragen, immigratie en de verhouding met Brussel, blijft haar verzet tegen windmolens, stikstofbeleid en migratie vooral retorisch. Hij roept haar op met FVD samen te werken; doet zij dat niet, dan beschouwt hij haar cultuurkritiek als een verkiezingsstrategie die uiteindelijk de status quo in stand houdt. De tekst bevat daarnaast meerdere oproepen om een betaald abonnement op DDS te nemen.