Mobiel eetgenot
In dit artikel:
Deze week veroorzaakte een heliumfolieballon op station Schiphol kortsluiting in de bovenleiding, waardoor het treinverkeer urenlang stilviel. Het incident kreeg extra lading doordat zulke ballonnen op tientallen plekken op het vliegveld worden verkocht — bij kiosken, bloemenzaken en giftshops — terwijl ProRail benadrukte dat het meenemen van heliumballonnen op perrons niet is toegestaan en dat de gevolgen groot waren. Dat roept de vraag op waarom verkoop en verbod naast elkaar bestaan.
Het voorval dient als voorbeeld van een bredere tegenstrijdigheid in het openbaar vervoer rond wat reizigers mogen consumeren. Bestuurders en vervoersbedrijven hanteren uiteenlopende regels: in bussen wordt eten vaak ontmoedigd of verboden, in trams mag eten meestal wel maar geurde producten (hamburgers, frites, gekookte eieren) zijn onwenselijk en hete dranken alleen met deksel, terwijl metro’s vaak een algemeen verbod op eten en drinken hebben — ondanks dat die voertuigen soms bovengronds rijden. Die wirwar aan "mitsen en maren" leidt tot verwarring en tot veelvuldig negeren van regels.
Tegelijkertijd wemelt het op stations van verkooppunten met fastfood en snacks, wat het gedrag van reizigers beïnvloedt: mensen kopen onderweg iets en nemen het mee de trein, tram of bus in. Dat creëert extra afval en vlekken, terwijl de infrastructuur (afvalbakken, schoonmaak) daar niet altijd op is ingericht. De schrijver ziet dit als een door vervoerders zelf gecreëerde paradox: geld genereren via verhuur en pacht op stations, maar vervolgens het consumeren in voertuigen verbieden.
De trein vormt het tegenovergestelde uiterste: daar lijkt vrijwel alles toegestaan en zijn vaak meerdere gescheiden afvalbakken aanwezig. Coupés vullen zich met patat, maaltijdsalades, kapsalons en andere etenswaren; de klassieke boterham is zeldzaam. Als oplossing stelt de auteur het terugbrengen van restauratie-rijtuigen voor binnenlands verkeer voor — commerciële partijen zouden volgens hem graag instappen om treinen tot rijdende eetgelegenheden te maken.
Kortom: incidenten zoals de heliumballon tonen veiligheidsrisico’s door schijnbaar onschuldige producten, terwijl inconsistente consumptieregels, commerciële belangen en reizigersgewoonten leiden tot onduidelijk beleid en praktische problemen. Concrete kansen liggen in eenduidige regels, betere afstemming tussen verkoop en verbod, en voorzieningen (zoals restauratiewagens en afvalmanagement) die aansluiten op hedendaags reisgedrag. En: laat die heliumballonnen thuis.