Misvattingen over transfers: waarom directeuren niet zomaar met miljoenen kunnen smijten

In dit artikel:

Ajax ontvangt voor de verkoop van Mika Godts naar verwachting ongeveer 55 miljoen euro, maar technisch directeur Jordi Cruijff kan dat bedrag niet één op één besteden aan een vervanger. De transfersom kan in termijnen worden betaald en wordt bovendien verminderd door onder meer vergoedingen voor de speler en diens entourage, makelaars, vorige clubs en solidariteitsbijdragen voor opleidingsclubs.

Ook aan de kostenkant is het financiële plaatje complex. Een aangetrokken speler wordt op de begroting afgeschreven over de duur van zijn contract, met sinds 2023 een maximale periode van vijf jaar. Contractverlenging kan de jaarlijkse afschrijving verlagen doordat de resterende boekwaarde opnieuw wordt uitgesmeerd, maar leidt vaak tot een hoger salaris. Clubs moeten daarom naast hun transferbudget ook hun totale loonlast bewaken; die budgetten worden vooraf vastgesteld met de Raad van Commissarissen en kunnen elkaar beïnvloeden.

Een transfervrije speler kost geen transfersom, maar vraagt vaak wel een hoog salaris of tekengeld. Clubs kunnen risico’s proberen te beperken met oplopende loyaliteitsbonussen, een lager basissalaris met een aandeel in een latere transfer of een huurdeal met verplichte koopoptie. Zo’n optie schuift de financiële verplichting echter naar een later boekjaar.

Bovendien bestaan transfersommen vaak uit bonussen voor prestaties zoals Champions League-kwalificatie, veel wedstrijden of doelpunten. Daardoor is een bedrag dat ‘kan oplopen tot’ een bepaald niveau niet altijd volledig gegarandeerd. Door termijnen, bonussen en doorverkooppercentages kan de kaspositie van een club sterk wisselen. Financiële afdelingen en een FIFA-platform bewaken welke betalingen en solidariteitsvergoedingen verschuldigd zijn. Cruijff moet bij een vervanger dus niet alleen kijken naar de beschikbare transfersom, maar naar de volledige toekomstige financiële lasten.