Misdaadfilm 'Tuner' doet vooral verlangen naar méér Dustin Hoffman

In dit artikel:

Tuner draait om Niki White (Leo Woodall), een pianostemmer met een extreme gevoeligheid voor geluid die ongemerkt ook uitzonderlijk talent heeft voor het kraken van kluizen. Hij werkt samen met Harry Horowitz (Dustin Hoffman), een oude vriend van zijn overleden vader, en raakt door de jonge componiste Ruthie (Havana Rose Liu) uit zijn geïsoleerde bestaan getild. De ontmoeting zet een keten van transacties in gang: kleine gunsten en intieme beslissingen worden al snel scharnierpunten met morele en persoonlijke consequenties.

De film, besproken op 27 mei 2026, wordt geschetst als cosy crime: aangenaam en onderhoudend maar met relatief weinig echte dreiging in de eerste uren. Woodall is prettig om naar te kijken en krijgt te midden van de milde spanning het meeste van de aandacht; Hoffman levert, al is zijn aanwezigheid kort maar krachtig. Ook Jean Reno duikt op als een maestro-componist die Ruthie kan helpen — zijn rol voegt extra gewicht toe. Naarmate Niki zijn criminaliteit omarmt, versmelt de lichtvoetige toon met ernstigere keuzes die langetermijngevolgen beloven.

Regisseur en scenario profiteren van klassiekers uit het heist-subgenre als referentiepunten: gewone mensen die in misdaad belanden, waar stelen vaak een erotische en symbolische lading krijgt. Tuner amuseert vooral, maar voelt soms te veilig en benut zijn oudere sterren niet volledig.