Arie Slob over zijn eerste dag als minister: „Voor de bordesfoto moest ik mijn gewone nette pak weer aantrekken"

In dit artikel:

Arie Slob (64) blikt terug op zijn aantreden als minister voor Basis- en Voortgezet Onderwijs in kabinet-Rutte III op 26 oktober 2017, en op de persoonlijke storm die die periode omkaderde. De dag voor zijn beëdiging belandde zijn vrouw in het ziekenhuis; in eerste instantie twijfelde hij of hij naar Den Haag kon gaan, maar hij nam het ambt toch aan, met de wetenschap dat hij het mogelijk op een later moment moest neerleggen.

Zijn eerste dagen waren hectisch: van het palet van omkleedkamertjes in het paleis tot het officiële bordesmoment en een ontvangst op het ministerie met bloemen. Slob raakte snel in een draaikolk van kennismakingen met ambtelijke top, medewerkers en persvoorlichters die hem vragen stelden over geloof en gezin. Hij liet zijn werkkamer snel transformeren — kunst vervangen door een Zwolle-foto en werken uit de Rijkscollectie, en het functionele bureau verruild door een ronde tafel, als symbool voor zijn werkwijze die gelijkwaardigheid wil benadrukken.

Direct na aantreden moest Slob ook politiek handelen: hij sprak op een geheime locatie in Utrecht met actievoerders van onderwijsstakingen en werkte aan een wet voor burgerschapsonderwijs die christelijke scholen ruimte geeft om dit vanuit hun eigen identiteit te verzorgen — een aanpassing die tijdens de coalitieonderhandelingen door partijleider Gert-Jan Segers was geïnitieerd.

Het ministerschap liet sporen na. Na vijftien jaar Kamerwerk merkte hij dat contacten zich veranderden zodra hij minister werd; hij bleef erop letten dicht bij zichzelf en zijn geloof te blijven en vroeg familie en vrienden hem te corrigeren als hij “naast zijn schoenen” zou lopen. Een halfjaar na zijn aantreden werd hij geconfronteerd met ernstige gezondheidsproblemen: een bacteriële infectie leidde tot een operatie en langere herstelperiode, mogelijk verergerd door werkdruk en stress.

Thuis bleven de zorgen. Zijn vrouw bleek aan de ziekte van Kahler (multipel myeloom) te lijden en onderging later een stamceltransplantatie, tijdens de coronaperiode vaak het enige bezoek dat zij mocht ontvangen. Ondanks de zware combinatie van zorg voor zijn vrouw en het leidinggeven aan beleid blikt Slob dankbaar terug: hij voelde zich geroepen en stelt dat nieuwe bewindslieden gebed en steun nodig hebben voor de zware verantwoordelijkheden die het ambt met zich meebrengt.