Minister Veldkamp lijkt bevrijd na exit PVV: het getwitter van Wilders 'was wel een ding, ja'

In dit artikel:

Demissionair minister van Buitenlandse Zaken Caspar Veldkamp reageert resoluut op kritiek dat Nederland te terughoudend zou zijn in zijn aanpak van de recente escalaties in Gaza, te midden van de aanstaande NAVO-top in Den Haag. Hoewel hij begrip toont voor de emotie van demonstranten die zondag met 150.000 mensen op straat kwamen tegen het kabinetsbeleid, benadrukt Veldkamp dat diplomatie vaak achter gesloten deuren plaatsvindt en directe actie op het terrein beperkt is vanwege de geopolitieke complexiteit. Nederland voert, samen met Frankrijk, initiatieven om strengere sancties op te leggen aan gewelddadige Israëlische kolonisten en steunt resoluties die zowel de humanitaire blokkade van Gaza als terreurdaden van Hamas veroordelen, hoewel deze inspanningen volgens hem weinig aandacht krijgen in de media.

Veldkamp benadrukt dat Nederland, ondanks zijn bescheiden omvang, principieel zal meewerken aan het uitvoeren van het arrestatiebevel van het Internationaal Strafhof voor premier Netanyahu, mocht deze het land bezoeken. Het kabinet sloot zich recent ook aan bij Zweedse voorstellen om sancties op te leggen aan Israëlische ministers die oproepen tot etnische zuivering in Gaza. Met initiatieven vanuit Nederland, als vriend van Israël, probeert men binnen de EU een voortrekkersrol te vervullen in het aanpakken van mensenrechtenschendingen.

De minister erkent dat de deelname van de PVV met haar pro-Netanyahu-standpunten binnen de vorige coalitie beleidsmatig en imago-technisch lastig was, maar benadrukt dat het officiële regeringsbeleid uitgaat van het streven naar een levensvatbare Palestijnse staat naast een veilig Israël. Over de NAVO-top, komende week in Den Haag, is Veldkamp optimistisch dat het doorgaat ondanks regionale spanningen, waarbij hij wijst op het belang dat wereldleiders elkaar in de ogen kijken om grote beslissingen te nemen.

Wat betreft de NAVO-norm voor defensie-uitgaven van 3,5 procent van het bruto binnenlands product, erkent Veldkamp dat het een forse extra investering betekent, maar wijst op brede parlementaire steun en mogelijkheden om de doelstelling te bereiken zonder directe pijn in de sociale zekerheid. Ook wijst hij op internationale druk op andere lidstaten die nog minder bijdragen aan defensie, verwacht dat ook zij zullen volgen en benadrukt dat Nederland eerder zelf ook achterbleef.

De organisatie van de NAVO-top brengt aanzienlijke kosten met zich mee—circa 183 miljoen euro—vooral door veiligheidsmaatregelen, maar Veldkamp benadrukt de economische en symbolische voordelen voor Den Haag en Nederland als gastland. Ondanks tijdelijke overlast voor lokale ondernemers en politiemensen, ziet hij het als een eenmalige eer en last die Nederland met trots draagt om hun bijdrage aan Europese veiligheid te tonen.