Mini-kabinet Rubberen Robbie moet ophouden met het normaliseren van extreemrechts

In dit artikel:

De auteur richt zijn kritiek op de manier waarop extreemrechts volgens hem in Nederland wordt genormaliseerd. Terwijl de politieke aandacht vooral uitgaat naar de begroting en het uitstellen van omstreden kabinetsplannen, stapelen zich volgens hem voorbeelden op van extreemrechtse denkbeelden en intimidatie.

Als illustraties noemt hij onder meer Ongehoord Nederland, de steun van een lokale coalitie aan een wethouder die met een Poetin-vlag en een kalasjnikov poseerde, en de wens van Groep Markuszower om ambtenaren die extreemrechts bestrijden een beroepsverbod op te leggen. Ook verwijst hij naar boerenprotesten waarbij volgens berichtgeving mbo-leerlingen zouden zijn geronseld, naar Farmers Defence Force, dat de Holocaust met een eigen ster zou hebben gebagatelliseerd, en naar de Brabantse actiegroep Defend United. Die groep zegt vrouwen tegen Syrische jongeren te beschermen, maar wordt volgens de politie zelf als probleem gezien en voert campagne tegen geplande asielzoekerscentra.

Volgens de auteur zijn dit geen losse incidenten, maar onderdelen van een breder patroon. Traditionele partijen zouden thema’s van extreemrechts overnemen, zoals de vermeende dreiging van een ‘vreemdelingentsunami’ en het gevaar van ‘extreem-links’, om kiezers voor zich te winnen. Vervolgens worden extreemrechtse partijen in coalities opgenomen om bestuurlijke macht te behouden. Concessies aan hun standpunten, bijvoorbeeld over asielzoekers en het toezicht op linkse activisten, worden daardoor volgens hem als normaal beleid gepresenteerd.

Ook de media krijgen stevige kritiek. In plaats van feiten en context te bieden, zouden nieuwsmedia en talkshows de politieke verschuiving naar rechts volgen en extreemrechtse standpunten salonfähig maken. Tegelijkertijd zouden linkse partijen die protesteren tegen overheidsbeleid te snel als polariserend worden weggezet. De auteur verzet zich bovendien tegen de terughoudendheid van wetenschappers en commentatoren om de term ‘fascisme’ te gebruiken.

Hij waarschuwt dat repressie die nu vooral op linkse activisten, demonstranten en maatschappelijke organisaties is gericht, uiteindelijk ook gewone burgers kan raken die zich uitspreken over klimaat, Israël, migratie, Schiphol of gezondheidsrisico’s. Met een verwijzing naar de waarschuwing van Martin Niemöller betoogt hij dat de bescherming van de rechtsstaat afhankelijk is van solidariteit met alle kritische groepen.

Zijn conclusie is dat de strijd tegen fascisme niet alleen gericht moet zijn op openlijke extremisten, maar vooral op de zogenaamd nette rechtse partijen die hun ideeën normaliseren. Zij moeten zich volgens hem duidelijker tegen rechtsextremisme keren en dat met wetgeving, regels en handhaving bestrijden. Tot slot herhaalt de auteur zijn standpunt dat Tata Steel moet sluiten en de vervuiling op eigen kosten moet opruimen, waarbij hij PwC bedankt.