Milalu Lunga: Als iemand sterft, blijft de liefde toch

In dit artikel:

In Brunnepe, een klein buurtje in Kampen, woont de familie Lunga: Milalu, zijn vrouw Jacolien en hun kinderen. Milalu werd geboren in een dorp in het zuidwesten van Congo, groeide op in een groot gezin en volgde een technische opleiding in Kinshasa. Hij werkte in de olie- en petrochemiesector, onder meer op raffinaderijen en booreilanden, en raakte later betrokken bij werkzaamheden op een militaire basis in Kitona tijdens de spanningen tussen Congo en Angola. Werkonzekerheid en het ontbreken van een netwerk maakten dat hij uiteindelijk zijn geluk in Angola probeerde, waarna hij via een omweg — onder een andere naam — naar Europa reisde en uiteindelijk asiel vroeg in Nederland.

Zijn leven in Nederland verliep moeizaam. Na jaren in asielzoekerscentra en een periode waarin hij illegaal verbleef, kreeg hij in 2006-2007 verblijfsrecht onder het zogenaamde generaal pardon waar hij onderdeel van was. In die jaren kreeg hij twee kinderen uit een eerdere relatie, Louisa (2005) en Remi (2008). Een werken-leren-traject en een opleiding installatietechniek brachten enige stabiliteit; later trouwde hij (2011) met Jacolien, met wie hij in Kampen ging wonen en nog drie kinderen kreeg. Sinds 2016 werkt Milalu als conciërge op het Hoornbeeck College.

Het gezin bouwde een christelijk thuis; in huis herinneren foto’s en voorwerpen aan het verleden en aan hun inmiddels overleden zoon Remi. Remi was sportief en betrokken bij het geloof; zijn Bijbel en dagboek staan prominent in de woonkamer. Op 29 juni 2022 veranderde alles: Remi (14) werd aangereden bij Kamperveen en overleed ter plekke aan zware hoofdletsels. De bestuurster van de auto verklaarde later een black-out te hebben gehad. Justitie vervolgde haar voor een verkeersovertreding; ze kreeg uiteindelijk een jaar rijontzegging en 160 uur taakstraf. Voor het gezin voelde de straf nooit proportioneel ten opzichte van het verlies.

De dood van Remi sloeg een diepe kloof in het gezin en zette individuele en relationele crises in beweging. Milalu vertelt over zijn schuldgevoelens en de vraag of het verlies een straf van God was — een worsteling die hem dwong zijn eigen verleden onder ogen te zien. Gedreven door wroeging onthulde hij uiteindelijk dat hij in zijn asielprocedure onjuiste informatie had opgegeven over zijn afkomst; hij staat in de registers als Angolees, maar dat is niet de waarheid en juridisch niet meer te herstellen. Die leugen zat al jaren als een last bij hem en kreeg door Remi’s overlijden meer gewicht. De erkenning van dit verleden en het rouwen om hun zoon brachten spanningen in het huwelijk, maar ook beweging naar herstel: kerkelijke begeleiding en hulp van de gemeente speelden een belangrijke rol bij het opnieuw vinden van verbinding tussen Milalu en Jacolien.

Het verlies leidde niet alleen tot innerlijke reflectie, maar ook tot concrete inzet richting Congo. Samen richten ze de stichting Casa Nathanael op — vernoemd naar Remi’s doopnaam — om een opvang voor kwetsbare kinderen in Luozi, het dorp van Milalu’s moeder, te steunen. De stichting is bedoeld als praktische hulpbron: het tehuis vangt kinderen op uit onveilige thuissituaties. Hoewel familie betrokken is (een broer zit in het bestuur), benadrukken ze dat ze belangenverstrengeling proberen te vermijden en de stichting zuiver als liefdadigheidsproject willen laten functioneren. Voor Milalu en Jacolien levert het werk voor Casa Nathanael ook herstel op in hun relatie en geeft het inhoud aan hun geloofsleven: het is een manier om iets terug te doen voor het land van herkomst en om opnieuw betekenis te vinden na persoonlijk verlies.

In interviews reflecteert Milalu ook op ervaren racisme en ongelijkwaardigheid in Nederland: op het werk en in de kerk maakt hij soms onhandige opmerkingen mee die duiden op stereotype vooronderstellingen. Hij reageert als dat gebeurt en bespreekt hoe in zijn gereformeerde kring mensen als hemzelf welkom zijn door het huwelijk met een Nederlandse vrouw, maar dat veel migranten andere kerkelijke voorkeuren hebben. Die culturele en religieuze verschillen spelen mee in hoe nieuwkomers aansluiting zoeken.

Een onverwachte wending in hun zoektocht naar eerlijkheid en familiebanden kwam tijdens een rootsreis in 2024. Op die reis ontdekten ze dat de moeder van Milalu nog leefde, iets wat hij jarenlang niet had durven vertellen. Die ontdekking, en het opnieuw contact met familie in Congo, markeren voor hem een moment van opluchting en verzoening: na jaren van verbergen kon hij nu geleidelijk openheid geven over wie hij werkelijk is.

Kernpunten:
- Oorsprong: Milalu groeit op in Congo, werkt in de olie-industrie, verhuist via Angola naar Europa.
- Nederland: jaren als asielzoeker, illegale periode, later verblijfsvergunning onder het generaal pardon; opbouwen van gezin en werk in Kampen.
- Rouw: zoon Remi (14) overleden bij verkeersongeluk op 29 juni 2022; juridische afhandeling van de bestuurster leidde tot rijontzegging en taakstraf.
- Schuld en waarheid: Milalu worstelt met een eerder gegeven onjuiste verklaring over zijn nationaliteit; Remi’s dood dwingt hem tot eerlijkheid.
- Engagement: samen met Jacolien richt hij Casa Nathanael op om een kindertehuis in Luozi (Congo) te steunen; dit werk brengt herstel en nieuwe verbondenheid.
- Thema’s: rouwverwerking, geloof, schuld, openbaring van identiteit, integratie en ervaren discriminatie, en de zoektocht naar familiebanden.