Mijn zoons hebben hun voetbalshirts met 'Hup Holland' op de rug exact één keer gedragen

In dit artikel:

De auteur blikt terug op het WK en merkt op dat de oranje feeststemming in cafés en op terrassen inmiddels verdwenen is. Zelf kreeg zij nauwelijks WK-gevoel, onder meer door de wedstrijden in de VS, het tijdsverschil en de teleurstelling over het toernooi. Toch noemt ze één moment onvergetelijk: het doelpunt van Cody Gakpo in de wedstrijd Nederland-Marokko, gevolgd door zijn emotionele gebaar naar de hemel en de groepsknuffel met ploeggenoten.

Dat gebaar krijgt extra lading doordat Gakpo kort daarvoor had bekendgemaakt dat zijn zoon tijdens de zwangerschap was overleden. Volgens de auteur laat die openheid juist kracht zien, niet zwakte. Ze stelt dat kwetsbaarheid bij mannen vaak onterecht als onmannelijk wordt gezien, terwijl gevoelens delen juist kan helpen om verdriet bespreekbaar te maken en meer begrip voor anderen te ontwikkelen. Daarbij wijst ze erop dat miskramen en doodgeboorten veel vaker voorkomen dan mensen denken, maar in Nederland nog steeds weinig bespreekbaar zijn.

Haar punt is dat echte sterkte niet zit in stoer zwijgen, maar in het tonen van menselijkheid. Gakpo’s eerlijke reactie wordt daarmee een voorbeeld van hoe persoonlijke pijn en topsport samen kunnen laten zien dat kwetsbaarheid ook kracht is.