Mijn stelling is: "AI heeft de overheid al overgenomen" - Theodor Holman

In dit artikel:

De auteur bespreekt de ophef rond de Franse schrijver Thélyson Orélien, een 38-jarige Haïtiaans-Canadese auteur die met zijn roman *C’était ça ou mourir* was genomineerd voor grote Franse literaire prijzen. Volgens commissaris Pangram zou het boek volledig met AI zijn geschreven. Orélien ontkende het AI-gebruik niet volledig, maar zei dat hij de technologie slechts soms als een soort zoekmachine had ingezet. De onthulling leidde tot voor- en tegenstanders en beschuldigingen van racisme. Later werd bovendien bekendgemaakt dat hij plagiaat zou hebben gepleegd.

De schrijver vraagt zich af hoe zwaar AI-gebruik moet worden aangerekend. Auteurs werken immers ook met redacteuren die teksten schrappen en herschrijven. Hij verwijst naar Raymond Carver, wiens redacteur Gordon Lish veel zinnen ingrijpend bewerkte, naar Jerzy Kosinski, die verhalen en ongenoemde bijdragen van studenten zou hebben gebruikt, en naar de Nederlandse schrijver Adriaan van Dis, die hij eveneens van plagiaat beschuldigt. Volgens de auteur maakt dergelijk gebruik van andermans werk een schrijver niet automatisch minder goed, maar roept het wel vragen op over auteurschap en originaliteit.

Tegelijk vindt hij het merkwaardig dat schrijvers AI willen inzetten, omdat het plezier van schrijven volgens hem juist ligt in het zelf bedenken van zinnen en verhalen. Dat geen enkele recensent of jurylid de vermeende kunstmatigheid van Oréliens proza opmerkte, brengt hem tot kritiek op literaire prijzen. Hij vermoedt dat jury’s vatbaar zijn voor groepsdruk en voor invloedrijke voorzitters die hun oordeel aan anderen opleggen. Vanuit die gedachte maakt hij aan het slot de overgang naar de politiek.