Mijn periode als asielzoeker was zwaar, maar ook leerzaam

In dit artikel:

Shohreh Feshtali, die in 1993 als vluchteling uit Iran naar Nederland kwam, betoogt dat een asielzoekerscentrum midden in een woonwijk geen verstandig idee is. Op basis van haar eigen ervaring in verschillende opvanglocaties buiten steden, waaronder Eindhoven, Wezuperbrug, Alkmaar en Almelo, schetst ze een beeld van chaotische en soms onveilige omstandigheden. Volgens haar kwamen bewoners uit zeer uiteenlopende culturen en situaties samen, wat leidde tot spanningen, ruzies en regelmatige politie-inzet.

Feshtali zegt dat ze de zorgen van omwonenden in onder meer Ter Apel goed begrijpt, en benadrukt dat die volgens haar niet voortkomen uit racisme, maar uit normale zorgen over veiligheid en leefbaarheid. Ze vindt dat de overheid beter moet luisteren naar bewoners en een evenwicht moet zoeken tussen opvang van asielzoekers en bescherming van de mensen die al in de buurt wonen. Vooral bij grote groepen alleenstaande mannen acht zij opvang in een woonwijk ongeschikt.

Haar kernboodschap is dat asielzoekers gebaat zijn bij rust, begeleiding en structuur, terwijl woonwijken veilig en voorspelbaar moeten blijven voor gezinnen. Volgens haar kan vertrouwen in bestuur alleen blijven bestaan als redelijkheid en veiligheid centraal staan in het asieldebat.