Mijn moeder stond altijd klaar voor ons, anderen en wat haar bijzonder maakte: ze oordeelde niet. Iedereen was voor haar gelijk | column Herman Sandman

In dit artikel:

Herman Sandman beschrijft het overlijden van zijn moeder: ze stierf op haar 88e verjaardag, 4 april, nadat ze op bed ging liggen en niet meer opstond. Jarenlang kampte ze met Alzheimer en de onomkeerbare aftakeling maakte dat de vrouw die zij was langzaam verdween. Hoewel het verdriet groot is, noemt hij de dood op sommige momenten ook een verlossing.

Zijn moeder wordt neergezet als een zachtmoedige, niet-oordelende vrouw die altijd klaarstond voor anderen zonder iets terug te verwachten. Kleine dingen maakten haar gelukkig: contact met mensen, een glas wijn, lezen, wandelen, het zien van een oud kerkje of een duif in de tuin — bij dat laatste zei ze vaak “Kiek, n doefke”, en zag ze daar een bezoek van haar eigen moeder in.

Sandman laat ook een herinnering van zijn neef aanhalen: de warme woensdagmiddagen aan tafel met sherry of wijn, gevuld met praten en lachen; haar aanwezigheid gaf mensen troost en liet een stille leegte achter als ze weer vertrok. De tekst is een ingetogen, persoonlijke ode aan iemand die door eenvoud en aandacht bijzonder was.