Mijn camera voelde steeds zwaarder van al het leed in Gaza

In dit artikel:

Hamed, geboren en opgegroeid in Gaza en inmiddels in Nederland, beschrijft in dit derde deel hoe zijn leven als journalist na 7 oktober 2023 volledig werd ontwricht. Maandenlang leefde, werkte en sliep hij met andere journalisten in een tent voor ontheemden. Privacy, comfort en veiligheid waren verdwenen. Om beelden naar buitenlandse redacties te sturen, moesten ze op zoek naar werkende eSIM-kaarten, zeldzame momenten met bereik en zonne-energie om apparatuur op te laden.

De journalisten waren ondanks hun pershelmen en beschermende vesten niet veilig. Tenten werden getroffen door aanvallen en collega’s kwamen om in hun slaap. Elke ochtend controleerde Hamed berichten om te zien wie de nacht had overleefd. Vervolgens ging hij, ondanks de angst niet terug te keren, opnieuw verslag doen.

Daarbij kwam een hongersnood die volgens Hamed ongeveer drie maanden duurde. Hij werkte met zware camera-apparatuur terwijl hij nauwelijks voedsel had. De lege winkels, het verlangen naar eenvoudig eten en beelden van overvloedige maaltijden op sociale media maakten de situatie extra onwerkelijk. Hij verloor veel gewicht en zijn lichamelijke conditie stortte in.

Hamed raakte gewond aan zijn hand en vingers en belandde in overvolle ziekenhuizen waar zelfs basale medische middelen ontbraken. Hij zegt nog altijd te kampen met chronische uitputting en lichamelijk trauma. Tijdens de eerste tijdelijke wapenstilstand verloor hij bovendien zijn broer, die door ziekte was verzwakt. De oorlog, de ingestorte gezondheidszorg, het tekort aan medicijnen en de honger versnelden diens overlijden. Het verlies heeft diepe sporen nagelaten in Hamed en zijn familie. Bij het filmen trilden zijn handen niet alleen door de honger, maar ook door de druk om verslag te doen van een ramp die hij zelf onderging.