Migratie als verdienmodel

In dit artikel:

Het artikel stelt dat immigratie en asielopvang binnen de Europese Unie zijn uitgegroeid tot een omvangrijk verdienmodel, waarvan de kosten uiteindelijk deels door Nederlandse belastingbetalers worden gedragen. Aanleiding is het Europese asiel- en migratiepact, dat sinds 12 juni van kracht is en voor alle lidstaten financiële verplichtingen vastlegt.

Het pact verkort in Nederland de maximale duur van een tijdelijke asielvergunning van vijf naar drie jaar. Ook verdwijnt de asielvergunning voor onbepaalde tijd, worden de mogelijkheden voor nareis van meerderjarige kinderen en ongehuwde partners beperkt en komen er strengere regels voor nieuwe asielaanvragen. Daar staat tegenover dat EU-landen jaarlijks gezamenlijk minstens 30.000 asielzoekers moeten overnemen uit landen met een hoge instroom. Wie niet meedoet, betaalt volgens het pact 20.000 euro per niet-overgenomen asielzoeker.

De politicoloog Martin Lemberg-Pedersen onderzoekt volgens het artikel welke economische belangen de Europese asielpolitiek beïnvloeden. Hij wijst onder meer op bedrijven voor grensbewaking, wapenproducenten, beveiligingsbedrijven, adviesbureaus en financiële instellingen. Deze partijen zouden lobbyen voor meer Europese uitgaven aan grenscontroles en migratiebeheer. De markt voor grensbeveiliging zou zijn gegroeid van 25,8 miljard euro in 2012 naar een verwachte bijna 50 miljard euro. Voorbeelden van Europees beleid zijn maritieme operaties zoals Sophia en de aanleg van grensbarrières.

Ook in Nederland ziet het artikel een netwerk dat financieel profiteert van asielopvang. Onderzoeksjournalist Peter Siebelt noemt onder meer goede doelen en vluchtelingenorganisaties, commerciële advocaten, media, kerken, universiteiten en horecaondernemers die noodopvang aanbieden. Volgens Siebelt worden omwonenden bij plannen voor azc’s geregeld te laat geïnformeerd, wat protesten en gevoelens van machteloosheid versterkt.

Als concreet voorbeeld noemt het artikel LCHD, een bemiddelaar tussen hotels en de overheid. Volgens berichtgeving van het Financieele Dagblad en GeenStijl verdiende het bedrijf aan bemiddelingskosten en aan het verschil tussen de hotelprijs en het hogere bedrag dat aan de overheid werd doorberekend. Het COA heeft inmiddels een claim van 184,7 miljoen euro tegen de onderneming ingediend. De auteurs presenteren dit als bewijs dat overheidsfalen commerciële partijen ruimte geeft om aan noodopvang te verdienen. Het artikel sluit af met kritiek op centraal EU-beleid en op Nederlandse partijen die daarvoor hebben gekozen.