Migrantenkerken groeien, maar vinden steeds moeilijker onderdak

In dit artikel:

Migrantenkerken in Nederland worstelen met een acuut tekort aan geschikte huisvesting. In Rotterdam bereikten de problemen een hoogtepunt: 63 kerken en maatschappelijke organisaties stuurden onlangs een brandbrief aan de gemeente omdat vijf buitenlandse geloofsgemeenschappen momenteel zonder vaste locatie zitten. Naar schatting zijn er in Nederland ruim een miljoen migrantenchristenen en circa 1.200 migrantenkerken; veel van hen zijn aangewezen op tijdelijke ruimtes zoals kantoren, schoollokalen en sportzalen omdat aankoop of behoud van eigen panden vaak niet lukt.

De koppeling met stadsontwikkeling is duidelijk: kerken verliezen locaties door sloop of opzegging van huur en kunnen zelden concurreren met commerciële kopers. Dat beperkt hun functioneren, terwijl deze gemeenschappen ook brede maatschappelijke taken vervullen — van begeleiding van jongeren en ouderen tot buurtmaaltijden en kledingbanken — die het hele weekritme van de wijk raken, niet alleen de zondagse eredienst. Een voorbeeld illustreert de mismatch: een Spaanse gemeente mag een kantoorpand slechts twee uur per keer gebruiken.

Wethouder Faouzi Achbar erkent de sociale rol van levensbeschouwelijke organisaties, maar wijst erop dat zij niet automatisch voorrang krijgen op vastgoed; Rotterdam kampt met grote ruimtelijke opgaven en beperkte ruimte. In Amsterdam kwam in het voorjaar van 2025 een soortgelijke oproep naar voren; ook daar is ruimte schaars, al lopen er enkele projecten zoals de C3-kerk in Zuidoost en plannen voor twee moskeeën in Noord.

SKIN-Rotterdam vraagt structureel plek te reserveren voor religieuze en maatschappelijke organisaties in ontwikkelplannen en gemeentelijk vastgoedbeleid, plus een vast aanspreekpunt, omdat internationale kerken volgens hen bijdragen aan een leefbare en verbonden stad.