Migranten in de rij voor een legaal bestaan: Spanje start legalisatieproces
In dit artikel:
Spanje is een omvangrijke regularisatiecampagne gestart om honderdduizenden ongeformaliseerde migranten legaal werk te laten doen; de regering wil alle aanvragen vóór eind september afhandelen, wat naar schatting een half miljoen mensen voor een jaar werk zou geven. Om toegelaten te worden moeten aanvragers echter een uitgebreide set bewijsstukken tonen: ziekenhuisbrieven, huurcontracten, geldtransfers en andere documenten waaruit blijkt dat ze minstens vijf maanden in Spanje verbleven. Daarnaast is een blanco strafblad vereist, zowel uit Spanje als uit het land van herkomst.
Die vereisten leiden tot praktische knelpunten. Voor het Algerijnse consulaat in Alicante staan al wekenlange rijen omdat Algerijnen hun strafblad alleen persoonlijk kunnen aanvragen en er maar één consulaat in de regio is. Migranten zoals Kamal en Shuaib, die seizoenswerk doen in de landbouw en vaak rondreizen tussen Spanje, Frankrijk en Portugal, vertellen over wisselende slaapplekken en de moeite om bewijsstukken te vergaren. Zij overwegen soms documenten via medelanders te regelen, vaak tegen hoge prijzen (genoemd: 1.200–1.400 euro), wat ruimte laat voor uitbuiting door tussenpersonen.
Hulporganisaties zien de maatregel als een doorbraak maar waarschuwen dat het proces geen eindpunt is. Alberto Ares van Jesuit Refugee Service Europe noemt de stap het resultaat van jarenlange inzet, maar wijst op gefragmenteerde procedures, personeelsgebrek en digitale én administratieve obstakels. Organisaties bieden ondersteuning bij het papierwerk en proberen een veilige, duidelijke omgeving te scheppen; veel migranten zijn vooral bang fouten te maken omdat die grote consequenties kunnen hebben.
De oppositie twijfelt aan de uitvoerbaarheid en vreest nieuwe migratiestromen. De geschiedenis herinnert aan een eerdere regularisatie in 2006 waarin honderden duizenden mensen werden gelegaliseerd, maar ook vertragingen en misstanden optraden. Ares pleit voor extra personeel bij overheden en consulaten, ruime openingstijden en betere training van ambtenaren om vertragingen, misbruik door tussenpersonen en vernederende ervaringen te voorkomen.