Micky van de Ven kan heel hard rennen, maar hier waren de hersens trager dan zijn gemiddelde sprint
In dit artikel:
Donderdagavond ontaardde de wedstrijd Tottenham–Crystal Palace in chaos: tientallen tot honderden toeschouwers verlieten tijdens de rust het voorplein van het stadion of zochten de pub op omdat ze het spel niet meer konden aanzien, terwijl binnenin supporters de eigen spelers uitjouwden. De schrijver omschrijft de avond als bijna satirisch van toon.
Het drama begon met een merkwaardige VAR-beslissing: een treffer van Crystal Palace werd afgekeurd omdat de neus en mond van Ismaïla Sarr zich in buitenspelpositie zouden hebben bevonden. Kort daarna bracht Dominic Solanke Tottenham op voorsprong met een fraai doelpunt, maar nog geen twee minuten later veroorzaakte Micky van de Ven door een armvastgrijpen in het strafschopgebied een penalty en kreeg rood. De auteur bekritiseert die ongelukkige actie als gebrek aan inzicht ondanks Van de Vens fysieke kwaliteiten.
De eerste helft liep acht minuten uit, genoeg tijd voor nog twee doelpunten van Palace, onder meer gecreëerd door het jonge talent Adam Wharton (22) — door de schrijver een speler die hij opnieuw voor Engeland zou selecteren, ondanks dat coach Thomas Tuchel hem negeerde. Tegen deze sportieve malaise staat de opmerkelijke financiële positie van Tottenham: met een omzet van circa 700 miljoen euro zou degradatie dit seizoen een historische onverwachte uitkomst zijn.
Verder behandelt de tekst interne voetbalzaken: Siem de Jong en Daniël de Ridder worden geprezen als slimme mensen die bij Ajax worden beoordeeld op stages en functioneren, niet louter op hun verleden als profs; het aanhalen van De Ridders bachelor in rechten vindt de columnist overdreven omdat transferwerk vooral in de praktijk geleerd wordt.
Tot slot gaat de schrijver in op de controverse rond Argentijnse speler Prestianni, die ontkent een racistische term tegen Vinicius Júnior te hebben gebruikt en stelt dat het om een homofoob scheldwoord ging. De columnist plaatst dit in een bredere context van racistische liederen en incidenten in het Argentijnse voetbal, waarbij hij benadrukt dat niet alle Argentijnen racistisch zijn, maar dat zulke patronen wel veelvuldig voorkomen binnen de voetbalcultuur. Henk Spaan recenseert dagelijks sportpersonen in zijn Parool-rubriek.