Michelle van der Kind: 'In 'Weertij' zocht ik de confrontatie met onderwerpen waarover ik liever niet wilde schrijven'

maandag, 13 april 2026 (22:29) - De Groene Amsterdammer

In dit artikel:

Michelle van der Kind, docent Nederlands en schrijver, publiceerde in januari 2026 haar tweede verhalenbundel Weertij, na haar debuut Sea, seks & witlof (2021). De bundel speelt zich af rond een vervallen pension aan de rand van de duinen waar het water stijgt; daarin worden personages in tijden van nood gedwongen te kiezen tussen eigenbelang en zorg voor de ander. Die thematiek — morele keuzes onder druk, een nat en kaal landschap dat steeds nadrukkelijker opduikt — ontstond al snel toen Van der Kind materiaal schreef direct na haar eerste boek.

Ze legt uit dat veel van haar korte verhalen oorspronkelijk langer waren en dat haar grote kracht en voorkeur ligt bij schrappen: romans kunnen volgens haar vaak compacter en de korteverhalenvorm geeft juist ruimte om via stiltes en subtiele verwijzingen een bredere wereld te suggereren. Tegelijk werkt ze nu aan een nieuw, langer project en hoopt ze een roman te voltooien.

Sommige scènes in Weertij waren persoonlijk belastend om te schrijven: Van der Kind confronteerde zichzelf met onderwerpen waar ze liever van wegbleef, zoals een verhaal over een vrouw die met hoofdpijn en pillen worstelt terwijl insecten om haar heen krioelen — een passage die extra lastig was omdat de schrijfster zelf bang is voor geschubde insecten. Het schrijven werd volgens haar betekenisvoller door die confrontatie, en ook door het moment waarop feedback van de uitgeverij alles liet samenkomen; ze accepteerde dat personages in meerdere verhalen mochten terugkeren en zag toen het geheel ontstaan.

Naast reflecties op haar eigen werk deelt Van der Kind leesvoorkeuren en literaire opinies: ze bewondert Lieke Marsman en Maria Dermoût, noemt Niña Weijers een auteur die volgens haar over honderd jaar nog gelezen zal worden, en vindt Harry Mulisch overschat. Voor jongeren raadt ze J.D. Salingers The Catcher in the Rye aan. Haar guilty pleasures zijn detectives van Fred Vargas en true crime-podcasts tijdens het hardlopen. Ze waardeert ook De instructies van Carolina Trujillo en denkt dat dat boek meer lof verdient.

Persoonlijke details: ze heeft een huisje in de Franse bergen waar ze graag langere tijd zou willen schrijven, verzamelt vierklavers als verborgen talent en ontving tot nu toe voornamelijk positieve reacties op Weertij.