„Met zijn kenmerkenprediking wilde Smijtegelt mensen juist geloofszekerheid geven"

In dit artikel:

Bernardus Smijtegelt groeide uit tot een invloedrijke predikant die eeuwenlang hoorbaar bleef in kerk en huiskamer. Volgens kenners als Bisschop en Post lag zijn aantrekkingskracht in zijn betrokkenheid bij gewone mensen, vooral bij kwetsbaren, en in zijn moed om zich desnoods tegen de overheid te keren. Zijn preken boden houvast aan gelovigen die worstelden met hun geestelijke toestand, onder meer via de zogenoemde kenmerkenprediking.

Tegelijk plaatsen de geïnterviewden daar een kanttekening bij: die kenmerken waren oorspronkelijk niet bedoeld om mensen in vaste geestelijke “stadia” in te delen, maar zijn later wel zo gaan werken. Post benadrukt bovendien dat Smijtegelt juist mensen wilde bemoedigen die zich zwak voelden in het geloof, de “gekrookte rietjes” die hij wilde laten groeien. In zijn tijd werd deelname aan het avondmaal minder vanzelfsprekend dan in de periode van Teellinck, maar volgens Post was het niet Smijtegelts bedoeling dat twijfelende gelovigen het avondmaal zouden mijden; juist voor hen was zijn prediking bedoeld.