Met Pogacar is het wielrennen van alle charme ontdaan. Als ik voorspelbaarheid wil zien, dan kijk ik wel in mijn agenda

In dit artikel:

De columnist zet Tadej Pogacar neer als het probleem van zijn eigen succes: de Sloveense renner is op 27-jarige leeftijd zo sterk dat hij de wielersport volgens de auteur zijn spanning ontneemt. Aanleiding is zijn indrukwekkende rit op de Tourmalet vorige week donderdag, waar hij ogenschijnlijk zonder moeite omhoog reed terwijl de rest van het peloton al snel op grote achterstand stond.

De kern van het betoog is dat absolute dominantie voor sporters misschien het hoogste goed is, maar voor toeschouwers juist frustrerend werkt. De schrijver trekt een lijn naar andere sporticonen, zoals Lionel Messi, om te laten zien dat een te grote voorsprong wedstrijden voorspelbaar en saai maakt. Wat normaal heroïek, afzien en strijd moet zijn, verandert dan in een vast script waarvan de uitkomst al bekend lijkt.

Volgens de auteur kijkt het publiek naar wielrennen om verrast te worden door pijn, pech en gevecht, niet om telkens dezelfde winnaar te zien. Pogacar is technisch en fysiek uitzonderlijk, maar juist daardoor verdwijnt voor de columnist de aantrekkingskracht van de sport.