Met haar winst in de eerste Nederlandse marathon liep schaatser Sophie Westenbroek nooit te koop

In dit artikel:

Sophie Westenbroek is postuum nadrukkelijker erkend als een pionier in het Nederlandse vrouwenschaatsen. Toen zij in 1974 op de Jaap Edenbaan in Amsterdam het eerste NK marathon op kunstijs voor vrouwen won, werd dat door haar omgeving zelf nauwelijks als historische prestatie gezien. Pas na haar overlijden, op 78-jarige leeftijd, werd duidelijk hoe bijzonder die titel was.

Westenbroek groeide op in Steggerda, waar ze op dichtgevroren poelen in het weiland leerde schaatsen. Haar niveau steeg na de opening van Thialf in Heerenveen in 1967, waar ze zich aansloot bij de kernploeg. Volgens oud-ploeggenote Sijtje van der Lende was haar kracht vooral haar vechtlust en haar snelheid op het rechte stuk, terwijl bochten schaatsen voor een linkshandige extra lastig was. Dat kwam haar tijdens die eerste marathon goed van pas: vlak voor het einde trok ze weg en stelde ze de overwinning veilig.

Hoewel ze in de jaren daarna een vaste waarde bleef, schopte ze het niet tot de absolute wereldtop en ontbrak een olympisch optreden. Haar dochter zegt dat ze vooral een allround schaatser was, goed in sprint en lange afstanden, maar nergens uitgesproken dominant. Bij haar familie maakten vooral de buitenlandse trips naar landen achter het IJzeren Gordijn indruk, onder meer naar Alma-Ata, waar ze zowel de snelle hooglandbaan als de armoede zag.

Na haar schaatsloopbaan werkte Westenbroek als medisch analist in het ziekenhuis van Heerenveen. Ze liet de Elfstedentocht van 1985 en 1986 schieten vanwege de zorg voor haar jonge kinderen, maar reed de tocht in 1997 wel alsnog. Tot op latere leeftijd gaf ze schaatstrainingen in Thialf, totdat ze de oefeningen niet meer kon voordoen. Volgens haar man was ze trots op haar plek in de schaatsgeschiedenis, al sprak ze daar thuis zelden zelf over.