Met een suggestieve titel en hoes is Sabrina Carpenter schaamteloos sexy. Maar een messcherpe oorwurm is niet te ontdekken
In dit artikel:
Sabrina Carpenter, 26-jarige zangeres uit Quakertown (Pennsylvania), heeft zichzelf het afgelopen jaar gepositioneerd als een schaamteloze, speelse popster die provocatie en seksualiteit bewust inzet. Haar single "Espresso" werd in 2024 veelgestreamd en vormde de springplank voor een fris-brutaal imago: zoete popliedjes met flirterige teksten, ondeugende improvisaties en optredens die reacties oproepen.
Recent veroorzaakte ze ophef met meerdere uitingen. In maart leidde haar optreden tijdens de live-uitzending van de Brit Awards tot 825 klachten vanwege een pikante choreografie in rode lingerie. Kort daarna bracht ze het album Man’s Best Friend uit, waarvan de suggestieve albumhoes – haar knielend voor een man die aan haar haar lijkt te grijpen – een felle discussie ontketende over feminiteit, machtsverhoudingen en de ‘male gaze’. Tegelijk verscheen ze op de cover van Rolling Stone in pin-upstijl, waarmee ze duidelijk maakte dat het album niet voor preutse luisteraars bedoeld is.
Man’s Best Friend is haar achtste plaat en verschijnt na een periode waarin Carpenter zich, na jaren zoeken, vorig jaar muzikaal vestigde. Het album weerspiegelt een persoonlijke omslag: een gebroken hart heeft geleid tot wraakgerichte, vaak bijtende nummers die explicieter en bitterder klinken dan haar eerdere, speels flirterige repertoire. Tracks als “Never Getting Laid”, “Go Go Juice” en “Manchild” richten herhaaldelijk kritiek en spot op (voornamelijk mannelijke) exen; soms voelt die opeenstapeling als overdadig, waardoor het concept van de sexy, gedurfde popprinses ondermijnd raakt. Tegelijkertijd toont het slotnummer “Goodbye” dat er ook emotionele diepgang en kwetsbaarheid aanwezig is.
Sonisch is het album geen éénkleurig statement: producent Jack Antonoff en vaste schrijvers Amy Allen en John Ryan presenteren een uiteenlopend palet. “Tears” neigt naar disco-pop, “Go Go Juice” bevat een lichte countrytwang, “House Tour” ademt jaren ’80-synthpop en het afsluitende “Goodbye” heeft een ABBA-achtig karakter. Hoewel de plaat fraai geproduceerd is en de videocontent verzorgd, ontbreekt er volgens de recensent nog een rechttoe-rechtaan oorwurm die het geheel echt samenbindt. De adviesloze ondertoon van de review: de breuk is beklonken — tijd om verder te gaan.