Met de onverbloemde verbeelding van agressie in de gevangenis gaat 'Wasteman' er met gestrekt been in

In dit artikel:

Een recente grimmige thriller krijgt in een Volkskrant-recensie lof voor de twee sterk gecaste hoofdrolspelers, die het begin van de film overtuigend dragen. Tegelijkertijd merkt de criticus op dat de film niet altijd helder is in wat hij wil zijn: de toon en richting lijken onduidelijk, waardoor de werkelijke bedoeling van de makers ter discussie staat. Daardoor wisselt de indruk tussen bewondering voor acteerprestaties en twijfel over het narratieve en stilistische kompas van de film. De kritiek suggereert dat sterke rollen alleen niet voldoende zijn als de vormkeuzes en het genregevoel niet consequent worden doorgevoerd. Voor kijkers betekent dat een film die qua spel indruk maakt, maar qua totaalervaring vragen oproept over wat de makers precies probeerden te bereiken.