Met de documentaire 'Paikar' poogt Dawood Hilmandi in het reine te komen met zijn vader in Afghanistan

In dit artikel:

De film werkt als een requiem voor een vader die zijn kinderen met brute strengheid behandelde. Via droomachtige, bezwerende beelden en een fluisterende, gebedsachtige aanspreking van "baba" door Hilmandi, reconstrueert de film zowel herinnering als emotionele verwerking van dat gewelddadige vaderschap. De toon is intiem en melancholiek: het persoonlijke verlies en de pijn worden vervlochten met poëtische vormgeving. De observatie komt van een filmredacteur van de Volkskrant.