Met brood en vis naar Brusselse bureaucraten
In dit artikel:
De pas geregistreerde European Association of Christian Education (EACE) heeft deze week in Brussel haar eerste jaarvergadering gehouden en zet nu gericht in op lobbyen bij Europese instellingen in plaats van louter nationale conferenties. De alliantie, officieel ingeschreven in Nederland met een bankrekening in Duitsland en aangemeld in het Europese lobbyregister, wil voortaan actief contacten zoeken in Brussel en Straatsburg om beleid en regelgeving die het christelijk onderwijs raakt te beïnvloeden.
Bestuurders erkennen dat veel nog in opbouw is: wie de alliantie precies vertegenwoordigt blijft onduidelijk. Een folder noemt duizend scholen en 500.000 leerlingen, maar voorzitter Pieter Moens en secretaris Wolfgang Stock geven toe dat dat slechts een schatting is, vooral omdat het beeld in Zuid- en Oost-Europa nog fragmentarisch is. De bijeenkomst had daarom veel weg van een start- en strategieconsultatie: hoe onderscheid je je tussen de duizenden lobbyacteurs in EU-gebouwen, bij welke beleidsmakers en instellingen moet je binnenkomen, en welke aanpak werkt op Europees niveau vergeleken met nationale lobbying?
Tijdens de conferentie wisselden praktijk- en geloofsgericht advies elkaar af. De Engelse docent en directeur van Christian Concern, Steve Beegoo, bracht een Bijbels geïnspireerde strategie aan de hand van de vermenigvuldiging van de broden: benut wat er is, noem en bepleit christelijke opvattingen over huwelijk en gezin, publiceer juridische successen, blijf culturele veranderingen kritisch volgen, steun cultuuruitdagende figuren, citeer wetenschappelijk onderzoek ter onderbouwing en toon afhankelijkheid van gebed. George Tryfiates van ACSI (Association of Christian Schools International), met ruime ervaring in Washington, benadrukte vooral het opbouwen van relaties: creëer zoveel mogelijk contactmomenten met parlementsleden en hun teams — ook via kleine, onderscheidende attenties — en nodig lokale politici uit, omdat bekendheid later deuren kan openen. Tryfiates pleit daarnaast voor gebed en waakzaamheid voor 'luistermomenten' die later invloed kunnen krijgen op wetgeving.
EACE leverde meteen een praktisch dossier aan: de Franse overheid weigert bepaalde private scholen, waaronder christelijke instellingen, toegang tot Erasmus+-fondsen voor scholenreizen. EACE bestempelt dat als discriminatie en stelt dat Parijs zich beroept op een niet-bestaande regel volgens Brusselse normen. Deze zaak toont hoe nationale maatregelen worden opgepakt richting Europese instanties en waarom Europarlementariërs en hun staf een nuttige schakel kunnen vormen: zij beschikken over informatie en kunnen tegelijkertijd relevante input van EACE gebruiken.
Achtergrondinformatie die tijdens de bijeenkomst terugkeerde: formeel valt onderwijs onder nationale bevoegdheid, maar de Europese Unie oefent via strategieën, visiedocumenten en programma’s steeds meer invloed uit op wat er in klaslokalen gebeurt. Een voorbeeld is de EU-roadmap voor digitaal burgerschapsonderwijs; deelnemers waarschuwden dat zulke documenten ideologische oriëntaties kunnen bevatten en daarom aandacht vragen voor een christelijk alternatief of eigen definitie van burgerschap. De Hongaarse Amerikaan Paul Madsen en de Duitser Christian Baldauf benadrukten het belang van een christelijk mensbeeld in pedagogiek en wezen erop dat er volgens hen geen neutrale opvoedkunde bestaat.
Persoonlijke getuigenissen gaven context aan het werk van christelijk onderwijs in Europa. Laci Demeter, opgegroeid onder het communisme in Hongarije, haalde de ervaring aan van herstel van vrijheid voor christelijke scholen en riep op zowel dankbaarheid te tonen voor wat gebouwd is sinds EACE’s start (sinds 2013) als moed te houden voor toekomstige uitdagingen.
Kortom: EACE gaat van conferentie naar actieve belangenbehartiging in Brussel en Straatsburg, zoekt een effectieve Europese lobbystrategie en wil zowel praktisch (relatieopbouw, dossiers zoals Erasmus+) als principieel (christelijke visie op onderwijs en burgerschap) haar invloed vergroten. Tegelijk kampt de alliantie met onduidelijkheid over haar feitelijke omvang in Europa en zoekt zij aansluiting en middelen om op grotere schaal te opereren.